Dievenschool

’n Morgen namen ⁹n troep kameraden hem tusschen zich in en maakten hem hoeraatjes, droegen hem op hun schouders de straat over in uitgelatenheid, toen Sam hen met berekening voorloog, dat-ie beloofd had, met hen uit te zullen gaan. Zij lolden en lachschreeuwden om zijn hoofd en, in de eerste nadering van hun vriendschapsjubel, plots deê hem alleen z’n voorstellingsvermogen iets moois zien een oogenblik, in ’t zich inrijen bij hun heenstoeiend groepje ... en beloofde hij, jeugd-roezig, mee te zullen gaan. Toen hadden zij wilder en dwazer gelold, hem over ’t paard getild en pretdronken ge-tracteerd. Zij zouen met hun allen ’n vrijen avond hem komen halen, dan, dan zou ⁹t gebeuren. —

Het duurde nog wel enkele dagen, eer hij ’t nieuwe rumoer in zijn denken had uitgevochten. Maar nu hij in 't aansluiten bij zijn makkers zich een verglijding dacht van zijn niet meer te dragen vereenzaming — zich een oorzaak vond voor zijn al keerende wee, begon hij zich allengs te verzoenen met de eerste, komende tuimeling van zijn blanke leven — redeneerde hij de zachte stemmen weg, die nog wel even óp kwamen zingen uit verleden of uit enkele mooie rondomme dingen, en al weer óp duwden een enkele wilscheut van starre volharding. Maar onder den strijd was week verlangen tot heftiger en gulziger begeerte geworden — en opeens was in reactie een haat in hem opgepurperd tegen ’t nuffig klein-preutsche, was hij ’t brute leven in verbeelding als iets moois en sterks, stoers en massiefs gaan omvatten. Nee, hij wou nu dan maar nemen, wat vóór hem lag — nee, grijpen en grissen en gulzig betasten zoude,