Dievenschool

die de liefde bloeiend rondgedragen; een web van menschen-spinnen die ze gristen heet en gulzig-star verslurpten, zwart-krielend leefde daar wijd rond zijn kamerkijn. —

De dag had lang gekreten, en gestriemd zijn arme lijf, hijgschor gegrauwd en zwiepend rauw geslagen — en in zijn moêe lijf weende zijn moêe ziel, om Liefde — ker-mend-heet.

Hoe was niet één daarginds in golvend wij de wereld — die zou er troosten zacht zijn schreiend bloemeleven — en tillen van zijn pijnend liggen weg zijn kreunend lijf...

Die zou in vrome handen nemen zijn heetbonzend hoofd, en zeggen naar zijn schroei ver weende oogen de simple woorden van zijn wild begeeren heen ?

Die wou de dagsmart zacht verfluist’ren in den nacht; wen zonnepijn gemarteld heel den dag — stil-rijpe dauw doen scheem’ren langs de landen. —

Hij wist wel — zijn kinderverlangen was het, dat in hem bleef, maar in den groveren leeftijd was ’t schrijnend ópstaan groeien tot groez’liger menschbegeeren. Sam, die bij hem sliep, had al zooveel late uren met hem gesproken — hem eindelijk met den eigen kijk uit jöngensomgeving willen overtuigen — als man had z’n leven mannenver-eischten, aan mannenverlangens was niet dan toe te geven. Hij zou 't ’m wel vertelle, zei-ie, ’n gék was-ie, ’n koppige gek, die altijd beter wist en zich voor kameraden onmogelijk maakte. Kon-ie ze niet opnoeme, die 'r hoofd schudde, als-ie over ’m sprak en zeie dat-ie *n IJzere Hein was ? Mocht ’n jónge wel uitgaan, — éen keer, als-ie twee weke