Dievenschool

«Ja, da’s ook waar — jij heb wel ’n goeie kijk op de dinge, zèg —» zei ze wat ernstiger nu.

«Och, malligheid — wemotte maar niet zoo redeneere».

«En ik vin ’t eigelijk toch dubbel mooi, as ’n man oók ’n beetje gevoel heeft3 —

«Nou — dat heb ’k nog niet vaak gehóórd van ’n vrouw»

«Kan wel — maar as ’k goed nadenk, zie, dan is ’ttoch heusch wel waar, dan hè-je wel héelemaal gelijk — maar je moet je d’r niet te veel an óvergeve» —    *

« Waaran ?» vroeg-ie, bang zoo vertrouwelijk te worden ineens.

«Nou — an je gevoél meen ik, an je drift ook.»

«Waarom dan niet.»

«Och, wat zal ’k je daarnou van zegge — hè?» zocht ze. «ik weet dat zoo precies niet uit te duie — maar je wordt zoo’n vreemde voor de mensche om je héén —»

«Ja, da’s waar — ze wille je allemaal kranig hebbe — zie, 'n man die mag niet week zijn — die mot overal tége kenne — en as-ie dan, as-ie dan verrèkt van de pijn, dan, dan mot-ie toch maar rechtop blijve loope — zoo’n kranige vent, weet je, zoo’n flinke kerel —»

«Och, kom, méén je ’t?»

«Hoe bedoel u?» vroeg-ie wantrouwend.

«Ja... zie... ik begrijp d’r wel 'n heele boel van ... maar 't is lang geleje, da ’k met iemand over zulleke dinge gepraat heb...»

«O ja, dat kan wèl — nou, hé hé, maar u mot 't allemaal maar niet zoo precies opnéme hoor,» zei-ie angstig wordend, dat ze ’m toch, straks, 'n gek zou vinden.