Dievenschool

«Nou ja... das wel waar. .. maar hoor u dan *s... ben u wel ’s op de slachtplaats geweest ?... nee, nou gerust, ik zal me niet zoo opwinde,» zei-ie, toen ze om z^?n heftigheid hoofdschuddend bleef lachen.

«Nou wil ’k met je prate — zie je — ja vent, we zalle je wel klein krijge.»

«Poéh! nou! — wat ’n verbeelding.»

«Nee, malligheid hoor — maar je moet altijd van twee kante redenéere... of ’k daar wel ’s geweest ben, jawel.»

«Nou, en hoe von u ’t ?»

«Nou — verschrikkelijk natuurlijk... ’kzou ’t nóóit weer wille zien —»

«Maar waarom mag ik *t dan niet verschrikkelijk vinde, nou?»

«Nou — om de waarheid te zegge — jij ben ^fn man.

«O, ja — da’s waar — dan wor je altijd uitgelache — jij ben ’n man — ’n man die mot flink zijn — flink — is ’t niet? — öf jullie geloove ’t niet, as wij erreges wat voor voele — öf jullie gaan ’1: bespotte — de vrouw die magge alléén maar zenuwgillertjes hebbe — maar as de manne dan toch niet gauw water hale, dan vinne ze ze toch wel hard.»    •*

«Ja, da's waar, da’s óok weer waar — hóór ’s von jij ’t er dan ook zoo vreeselijk ?»

«Welneé — ik von ’t er wel leuk», ontweek-ie.

«Nou-ou, nou mot jij ook niet gaan spotte.»

«Och, as ’k nou te veel zeg, lach u me straks toch uit...»

«Nee, gerust niet — dacht je da’k zoo kinderachtig was.»

«Dat niet — maar u heb ook allemaal heel andere mensche om u heen, da’k ’t niks geen wonder zou vinde. —»