Dievenschool

«Ja, kan zoo ’s gebeüre — zeg, nou mot je zoo’n groote rooie tulp in ’t knoopsgat van je jassie steke — en dan de straat op.»

«Christes, ha ha! u maak me dol! — verheel je, in dat vuile bloedjassie, ik steek d’r nog liever een op zoo’n jassie van de gemeentereiniging.»

«Hó hó hó — god, je laat me doodlache — man — waar haal je ’t vandaan — ha ha — van de gemeentereiniging — waarom?» bleef ze coquetteeren.

«Nou, dat vin ’k lang zoo vuil niet as ’n slagersbloed-jassie — bah! — stel je voor — met bloeme d’r op! zoo’n rooie tulp — of zoo’n viooltje, bevoorbeld — komt wel aardig mooi bij mekaar, vin u ook niet — 'n slager met bloeme!»

«Ja,» zei ze even dralend, met ’n scherpen blik langs hem heen — «zie, dat kan ’k nou niet heete liege — zèg, hè-je ’n hékel aan ’t slagersvak? je mag ’t gerust zegge hoor — flauwegeid —»

«’n Hekel? Och, wat zal ik nou zegge — ik wou alleen, dat morrege ’t abetwaar was af gebrand.»

«Hó hó — wat sla je weer door — zeg, kijk daar is — ’t vuur vliegt uit z’n ooge — och jonge, wat geeft dat nou, jé mot alles niet zoo fèl bekijke, mallert.

«Kan mijn dat schéle — ik wou dat morrege de heele boel verrekt was.»

«Ha haha — bedaar toch... née hoor ’s vent, gerust, wat geeft dat nou, of je je zoo kwaad maakt om alles, motte d’r geen slagers weze dan ? En je ben nog wel zoo dol met roschbief! Nou, heb ik je?»

Hij glimlachte, omdat ze hem tot kalmte dwong met de muziek van haar wat aanhalige stem.