Dievenschool

«Nee, da’s waar, zeg — maar je heb toch lang geen weelde — da weet ’k toch wel.»

«Och.»

«Hè — kom is hier — nou mot je niet zoo flauwe weze — wat geeft dat nou, al dat geklèts... zal ik is voor je om opslag vrage?» wist ze te overdrijven.

«Ha ha! saterlachte hij haar tegen.

Toen zijn spot begrijpend, lachte ze ook even, en intiempjes vroeg ze:

«Waarom lach je zoo, hè? zeg?»

«Nou, daarom — vraag u ’t maar ’s.»

«Nou, wat dan nog, hè, nóu ?»

»Nou, zal ook ’n boel geve.»

«O, nou dan zal ’k maar niks meer zegge, as je al zóóveel weet.»

«Och — ik kan me wel vergisse, zie — maar u moet er niet kwaad om zijn...»

«Zeg ik dat ‘k er kwaad om ben?.,, maar as je dan zóóveel ziet, dan ben je toch zoo dom niet... waarom be-je altijd zoo stil ? >

«Ik? — zoo stil?»

«Ja zeker, je kan toch wel aardig prate — nee gerust zeg — ’k dacht al die tijd dat je half suf was...

«Hi, hi, hi — meèn u ’t?»

«Ja zeker — maar je doet ook altijd zoo, zoo geheimzinnig — zoo eventjes an de babbel — floep, en dan weer weg — te veel ijver is ook niet goed.»

«God ogod, hou u op asjeblief, dan dacht u zeker, dat dat ijverigheid van me was, hè? — nou — omda ’k zoo’n