plezier in me werrek heb zeker — née — dat is ’t 'm niet hoor.»
«Nou, wat is ’t dan ?»
«Heel gewoon — as je zooveel te doen heb, dan he je geen lust in prate — behalve nog de tijd — maar de lust, da’s ’t voornaamste.»
«Och, kom zeg — je heb ’t erreg, vent — pas maar op, je gaat hier nog dood van ’t werreke — haha, nou hè, nog lang niet hè? wat?»
«Nee hoor — dat niet — heb u bloerne binne?»
«Ja — hoe vin-je ze?»
«Manjefiek. — raje, wie die meegebracht hèt?»
«Meegebracht? nou?»
«De baas!» spotlachte-die.
«Da’s geméen,» zei ze, ’r lach verkrimpend.
«Waarom ? Kon dat niet ? Ik dacht zoo, de man zal71 uit lievigheid gedaan hebbe voor z’n vrouw — nou, is niet ?»
«Schurk!» lachte ze — «nou, maar zonder gekheid, vin je ze niet mooi, heb ik gekocht.»
«Jn Goeie keus heb u toch altijd gehad,» wou-ie weer plagen.
»Wat zeg jij daarvan hè? nee, maar ken jij die middenste bloeme.»
«Dat noeme ze nageltakkies — die oranjekellekies hè? en van die lange stengeltjes d’r in en oogies van binne.»
«Ja, ja, nageltakkies.»
«Maar die viooltjes die binne mooi — die rooie tulpe — jezis wat 'n kleur hè?»
«Hou je van bloeme zeg?», lachte ze öp naar z’n in kleur-verrukking even verkleinend-tintelende oogen.