Jankef's jongste

KERMIS LIEF EN LEED

AI zijn dc vijf centen van Oom Jaakie nu foetsie, en ook de halve stuiver, dien hij eenmaal van Vader krijgt, hij kan toch geen enkelen middag en geen enkelen avond na Jodenschool en de boterham, van de kermis afblijven. De volheid van menschen, de bontheid, de muziek en het gestamp en de knallen zuigen hem op naar het terrein van plein en groenbeboomde binnengracht, dat nu zoo verwonderlijk veranderd bezet ligt in middag- en avondlicht. Het is of het hem toch nog te snel gebeurd is, dat die bekende plekken nu zoo door al die vreemde werelden vol leven zijn ingenomen; en hij zal toch de volgende week, als alles weer schoongeveegd ligt, een weemoedigheidje voelen, om de onherroepelijkheid van de verdwijning van dit vreemde: zooiets weet hij langzaam-aan nu al van te voren. Terwijl hij nu van huis op weg daarheen is, kan hij zelfs geen duidelijke voorstelling terugvinden van plein en binnenwal zooals zij het heclc jaar geweest zijn. Er is een oogenblik verzet, en dan komt het machtige moment van deze beweeglijke werkelijkheid weer, en eischt hem op: vooruit dan maar; nu is het dan kermis.

Alle lampen lichten gloed, alle orgels dreinen in elkaar, alle muzikanten tetteren. De orgels van de beide draaimolens en van den zweefmolen doen het zoo met een zeur-tje, alsof het door den neus gaat, en daar ruikje het meest de olie in van de bak-kramen. Dat van den stoomdraaimo-len is snel, en recht-op; het snijdt, het ritst, het is krengig net als dat mevrouwenwijf dat er voor zit geld te ontvangen tusschen al dat prachtige glas, w^raar je de jongens en meiden achter ziet langszweven in de gouden en rood-fluweelcn wagens en tusschen al die prachtige kleuren van houten beelden en de beschilderde buitenwanden, waaraan de groote paarden met mannen en vrouwen hangen. De muziek voor de spulletcnten speelt alleen voordat ze binnen gaan beginnen; ineens hoor je het, met boemen van de groote dzjiengetrom, en dan peppert het lang, net een beetje als een blatende geit, en op een ande-

94