Jankef's jongste

Een smakelijk pleizier, vooral onder de jongeren.

Jozef negeert het en zegt tot vader:

„Het is niet erg voor die menschen. Centen genoeg.” „Goeie vrouw voor jou, Jozef,” roept Mau, „goed centen, en een mooi meissie.”

Zij lachen: „Is mij te dik hoor,” roept Jozef, „Hou maar.” „Alle dagen biefstuk en aardappeltjes derbij,” speelt Har-tog, „en de pink op de naad van de broek, voorwaartsch marsch, leg aan, vuur!”

„Ja jij hebt te veel vuur, dat merken we wel.”

„God wat is die meid dik geworden,” zegt Lea. „Negentig kilo weegt ze,” zegt Jankef, „ja dat is zoo. Haar moeder vertelt het me zelf, ze is veel te dik, ze is er voor onder dokters handen.”

„Snijdt-ie er zeker iedere keer een stukje af,” lacht Eli. „Waarom is die meid nou eigenlijk gezakt,” vraagt Lea, „kan ze niet goed leeren? Jo?”

„Omdat ze negentig kilo weegt, uilskuiken!” roept Ezra, „daarom is ze gezakt! Wat een wonder!”

Hij heeft succes.

„Hij kan het het beste weten,” zegt Jankef, „want hij is zelf zoo dik als een spiering; potverdomme, wat is die jonge krimineel mager; het is een schandaal zoo krimi-neel vel over botten is het. Twee ons lappies en een half ons slecht vet, moeder hef geen centen meer. Vreet toch meer jonge!” roept hij on-oprecht, in zijn verwarring. „Hij mag hier wel een belooning voor hebben, Vader,” zegt Jozef, „vindt je niet ? voor die goeie oplossing van dat raadsel ?”

„Welk raadsel ?”

„Van dat zakken van dikke Fie.”

„O,” lacht Jankef, „ja, nou geef’m een belooning.” „Ja, ja een belooning! Een belooning!”

„Maak jullie maar niet druk; niks geen apartigheiten; hij kan een lekkere dikke boterham krijgen, met fijne kriebcn. Zijn er nog krieben in de kast?” vraagt hij moeder.

„In de keulsche pot,” zegt moeder, „in de kast in de voorkamer.”

„Ja of nee?”

9¹