Jankef's jongste

Maar als-ie het eenmaal niet wil, is er ook niks niemendal aan te doen. Dat is naar mijn oordeel de fout van moeder. Dat is een fout, want daar valt niet aan te dwingen. Hoe wou je dat dan dwingen? Dat is een onmogelijke zaak. Nou. Nou weet jullie hoe ik erover denk en nou asjeblieft basta. Geen koppie chocola of geen koekje, nou. Daar zal niemand van doodgaan. Een andere keer meer. Dat wordt wel weer ’s goed gemaakt. Daar is-ie, daar is Jozef.”

„Goeienavond meester.”

Hij glimlacht, met een frisch rood van de straat en van een beetje overwinning over zijn naar het groene donkerende bleeke huid. Hij is het heertje onder deze allen; zijn petje is gaver dan dat van de anderen; hij draagt een arm, maar iets minder voddig pak klecren, en een stijf boordje met een gekleurden zelfstrikkcr, en manchetten. Het is hem aan te zien, dat hij sinds lang aan den rand van het gistende nest leeft: koeler maar ook killer, zonder hun hittigheid van oogen, maar ook zonder hun malsche beweeglijkheid, dooder, stijver, en met reeds een begin van de vergissing der laatdunkendheid.

Op Mau’s raad gaat Eli naar hem toe, schuchter, en feliciteert hem. Hij krijgt een zoen.

„Ja jonge, de rest moet je maar bij de baas van ’t spul halen. Zoodra ik m’n eerste vijftig gulden heb verdiend, trakteer ik je hoor! Ja jullie ook! ’t spijt me erg, maar ik ben precies zoo rijk als jullie.”

„Zeg Jozef, is dikke Fie Heimans er nog door gekomen?” „Dikke Fie Heimans? Nee.”

„Nee? Ook een slag voor d’r moeder.”

„Heeft ze tenminste geen verdriet dat haar kind goj wordt,” zegt moeder met nog steeds gesmoord geluid, en herkruist haar armen vaster.

„Moeder had liever gewild dat Jozef vandaag voor schande had gestaan, niet?” vraagt Lca sentimenteel. Moeder geeft geen antwoord.

„Nonsens,” zegt Jozef, en nu roepen ze allemaal honend: „Nonsens!”

„Nonsens! Ach kind ga toch op zij met je nonsens! O, kind wat zegje toch een nonsens!”

90