Jankef's jongste

trotsch op, dat wij nu een broeder hebben die zoo hoog en zoo geleerd is dat-ie (weer een lachbui en een „goed zoo, goed zoo godverdomme” bij de jongens) dat-ie andere menschen kan leeren en opvoeden. Dat is een groote eer voor onze familie, en zoowel ook tevens voor u en voor moeder (ze kan het niet meer houden en verbergt haar gierende gezicht achter haar handen).”

„De geachte woordvoerster,” zegt Jankef met een hoofd-wieginkje, „die zoo volkomen de gevoelens van de vergadering heeft uitgedrukt, moet ik wel vriendelijk verwijzen naar de jubilaris zelf. Er is helaas in de boezem van het bestuur oneenighcid over dit vraagstuk.”

„Ja,” zegt Mau, „de boezems deugen niet.”

„Er moet meer leiding op de boezem gezet worden,” schampert Hartog.

„Ja ja,” stopt vader, en dan tot moeder: „Is er ook bekend waar-ie is, Jozef?”

Zij richt zich op, en kruist de armen over de borst. Haar roodgeschreide oogen zien als onverschillig vooruit. Volkomen grijze haarplokkcn warren onder haar geelbruine bandeau uit. Haar tint is fijn, in het blecke, haar mond niet zoo krachtig gesloten als die van vader; smal, niet zonder fijnheid. Een groote neus, te groot door de magerheid daar omheen. Zij is niet donker geweest; Mau, en ook Jozef en Hartog, wiens kop langer en zinnelijker is, lijken het meest op haar; Jozef heeft haar neus en voor-uit-gebouwden benedenkop, waarin een tikje miezerigheid en harde scherpte van het Noorden. En dan toont zij veel gevoeligheid, waaraan de beheersching van het ronde ontbreekt.

„Weetje niet waar Jozef heen is?”

„Ik weet het niet,” weert zij stil af, zonder hoofdbeweging-

En alle kinderen lachen om Hartog, die zingt:

„O zèg, o zèg, gij aardig beest...

Waar of de mééster is geweest.”

„Och, wat is dat goed,” hoont vader bitter, „wat laat jij ze weer lachen vanavend. Jij verdient je kost weer hoor!