Jankef's jongste

huis, en ook geen cent méér. Alle dertig gulden van het kwartaal van het bodegeld op! schoon op. Ja, d’r gaan wat een centen weg, zoo een heel jaar. En as je een mazzeltje vindt, dan durf je het nog niet te nemen. En je moet het er potverdomme van hebben.”

,,Hanna en ik hebben ieder twee kwartjes gekregen.” (Eli zacht).

„Wat? O, van de jongens. Ja. Nou as ik zoover ben, dan kom ik daar wel om.”

Hij ziet Eli weer van terzij aan:

„Het is een heel sommetje; maar als ik vijf muntjes schoon verdien, dan is dat toch nog anders, niet? dan komt er nog wel een kwartje bij, bij die twee.”

Hij zucht diep. Zijn gezicht gloeit heet rood, vlammig. Hij ziet alsof hij rondzoekt. Eli kan niet spreken. Hij wacht.

„Zou Eli even dadelijk naar de Beeren moeten gaan, om te vragen of er iemand is om een beetje goed in ontvangst te nemen.”

Jankef kijkt onzeker; het is bijna voor Eli alsof hij hem gelegenheid tot spreken wil geven.

„Wil je het dan toch doen?”

„Hoor es an,” zegt Hanna, „die leest vader de les.” „Och hou nou toch je mond toch!” snauwt vader naar het meisje. „Lea neem haar mee naar binnen en steek daar de lamp op!”

„Ja kom maar,” zegt Lea, wijs geworden, en stil: „laat hun tweeën nou maar gaan.” Als de meisjes weg zijn, Eli voorzichtig:

„Wil je het dan toch houen?”

„Houen?”

„Be-je dan niet bang?”

„Bang? waarvoor zou ’k bang wezen?”

Nog een tel aarzeling bij Eli. Blik omlaag. Dan weer op, nu open:

„Voor de politie,” zegt hij. Hij durft geen sterker woorden aan, maar voor Jankef is het al heel wat, het woord politie dat nu uitgesproken voor hem wiebelt als de man met den helm en met de sabel zelf.

Vader’s gezicht betrekt; maar hij verzet zich: „Och,

416