Jankef's jongste

andoet in vader zijn eigen huis. Spreek je die nog voor ?” „Jullie bent ook gek.” Dat is alles wat hij zeggen kan. Zijn buik doet zeer van weeheid. Het lijkt wel of niemand wil begrijpen, en hij merkt dat hij in deze ineenstorting nog met een glansje hoop uitziet naar een beetje stevigheid van leven dat de nieuwe vrouw misschien zou kunnen brengen, al is het maar omdat een nieuwe orde hem aanzetten zal om, vlakweg, te aanvaarden wat er allemaal gebeurd is. En aan te pakken.

Daar staat vader voor hen.

„Koper. Van Jan Mot.”

„.Jan Mot?”

Hij loopt naar achter in de gang en kijkt in de zakken. „Koper? Klinkklare koper... Potverdomme, waar komt dat vandaan? Van Jan Mot? Heeft-ie het neergezet? 'sjonge, 'sjonge.”

„Hij stonk drie el in de wind, naar de jenever.”

„Ja, dat begrijp ik wel. As-ie het nooit zou doen, zou-ie ’t nou zeker wel.” Jankef hijgt ervan.

„Waarom vader, omdat het kenijwe is?”

„Of het kenijwe is? Doe maar eerst asjeblief die deur dicht. Zoo. Dan zullen we ’s even kijken. Met een deur half open kunnen we daar niet over praten. Geen woord ook niet.”

Hij kijkt weer, en tast in de zakken.

„Allemaal klein zwaar goed. Waar haalt-ie ’t vandaan. Is zoo kompleet weggesleept. Een pracht van een goed. Is ook wel honderd kilo’s.”

Hij kijkt om naar Eli, die aarzelend, bleek, achter hem staat.

„We waren bang voor ’m,” zegt Hanna, „ik dacht gewoon dat-ie ons wat doen zou. Zoo had-ie de pest in, omdat je d’r niet was.”

„Omdat ik ’r niet was? Ja, dat zal wel uit komen. Het is als vuur voor ’m. Buitengewone brutale gannef van een gooj, voor geen God of mensch bang, voor niemand,” zegt hij tot Eli.

„En is het hier dan géén vuur?”

„Wat? Hier vuur?” Hij glimlacht gespannen, bijna achter adem: