Jankef's jongste

nog, die vuilak. O, wat een vuile stank heeft die vent bij zich.”

„Ik was bang hoor,” zingt Hanna.

Vader koopt het niet, hè?” (Eli).

„Waarom niet?” straft Lea, „vader koopt ’t wel. Koper; nou vader zal mesjoggc zijn.”

„De kenijwe ligt er dik bovenop.”

„Daarom koopt vader het juist, daar is wat aan te verdienen.”

„Denk je dat vader het koopt?” Eli weer.

„Natuurlijk, dat zeg ik je toch! vader is er toch blij mee?” „Wat een moordenaar van een kerel, ik ben bang voor ’m.” (Hanna).

„Ik ook, ik ging een beetje achteruit. Hè, waar blijft vader nou. Hè dat-ie d’r ook niet is.”

„Hij zal zoo wel komen,” Hanna sentimenteel.

„Vader is uit vrijen,” spot Eea, „zoentjes in het Schapen-bosch.”

„Vader!” lacht Hanna.

„In het Lammetjes-dievenbosch! Op haar kop,” spot de groote.

„O-a,” braakt Hanna, „maak me niet misselijk.”

„Daar is vader. O! Nee! O god, kijk daar ’s.”

Zij verstillen. Het is Hartog, in zijn boerencostuum, zijn vertrouwde lange blondige kop met den spotmond onder die hooge zijen pet.

„Goeienavónd!” mompelt hij, toch verlegen.

Niemand durft het boertje antwoorden.

„Is mijn brief ontvangen?”

„Ja,” zegt Eli snel, maar zenuwachtig.

„Hou je mond.” Lea duwt hem achteruit, „laat zóó gaan.”

Hartog knikt, en glimlacht tot Eli die zijn blik zoekt. Dan gaat hij het trap-nisje in, naar boven.

„Het is vandaag de laatste dag,” zegt Eli stil, „dat hij hier is.”

„Heb jij d’r last van? van z’n leven voor mijn part de laatste dag, die vuilak.”

„Hij bedoelt het toch niet zoo?”

„Gek kind,” zegt Hanna, „iemand die vader zoo de dood