Jankef's jongste

het een aardig spelletje, dat is toch duidelijk, al is het voor vader en voor hen allemaal een beetje naar spelletje. Maar dat wil Hartog juist. Een pesterij-spelletje, de anderen aan het schrikken maken, iets doen dat zij niet hebben kunnen verwachten. Opzettelijk, en daarvan genieten. En bij de Christenen verwend worden, dat wil hij dan ook. Je komt er zoo in, in een spel dat anders is als je gewend bent te doen. Je in andere gevoelens brengen dan je eigen; het is een soort oefening, een soort gymnastiek, in het heel, heel andere. Hij kent het ook, o, vaak kent hij het. Al zou hij dit niet willen. Maar Hartog is eentje die ver gaat.

„Nou, ook ’n zorg,” zegt tante Fie, „geen woord meer d’r over. God zal wel handelen. Zeg is even, ik ga weg. En waarom is hij, die andere, Marcus, dan niet mee-ge-komen ?”

„Marcus...” zegt Levie, „die was niet lekker.” Hij schiet in een lach.

„Niet lekker?” zegt Vader.

Jaap lacht naar Levie. „Nou ja!” roept hij vertrouwelijk tot hem, „waarom lachje nou?”

„Ik lach niet... jij lacht.”

Vader en Fie vragen.

Jaap vertelt, zachtjes maar zoo dat ieder het hooren kan, en met een glimlach die tot een nieuw uitgestooten lachje zwelt:

„Die jonge is niet al te best in orde, wat wil U nou? (als met den mond figurend zonder klanken maar even verstaanbaar). Hij was met een juffrouw uit, en toen is-ie daarna niet lekker geworden, en nou is-ie onder dokters behandeling.”

„Is het ook waar?” zegt Jankef.

Eli begrijpt er niets van dan de geheimzinnigheid van het ongeoorloofde en iets dat angstwekkend is.

„Of zegje het maar zoo?” vraagt Jankef.

„Nee waarachtig niet vader, het is zoo hoor. (weer met zijn mond de woorden figurend alsof hij geen geluid daarbij voortbracht). De jonge heeft een ongelukje gehad. Een ongelukje bij een gelukje,” lacht hij, weer opener sprekend.