Jankef's jongste

mee gebracht.” „Ja, voor jou de mantel! voor jou de mantel en voor jou de hoed, en voor een ander misschien de vrouw.”

„Goed zoo, tante Fie!”

„Nou ja, wat beteekenen die gijntjes? Ik wil maar zeggen dat een ieder zijn lot moet dragen.”

„Waar moet dat naar toe tante Fie ? Waar slaat dat op ?” „Dat weet ik niet, waar dat op slaat.” (Zij wendt zich weer af).

Er is een stilte, en dan zegt Jaap:

„Vader? het is maar een vraag; maar hebt U er nooit over gesproken, over de mogelijkheid dat hier tante Fie bij U zou komen, om de verzorging van het huishouden op zich te nemen?”

„Over gesproken?” zegt Jankef boven zijn verlegenheid uit, „en op die manier? nee,” schudt hij met beslistheid zijn hoofd. „Er is wel over gesproken dat mijn zuster Fie, as de nood drijft en ze kan het niet houen, dat ze dan bij mij de deur open vindt om in mijn huis te zijn zoolang als zij dat maar wil. Met plezier, en die afspraak die neem ik niet weerom, die bestaat er nóg.”

„Je vader, asje me verstaan kunt,” zegt tante Fie, „heeft wèl een vrouw hier noodig, maar geen zuster, begrijp je wel ? Je vader is een Leefmans, en die heeft wat anders noodig als een ouwe zuster in zijn huis. Daar kan ik niet voor dienen. Dat kan ik niet zeggen. Daarvoor zijn er hier kinderen bij.”

„Waarom kan U dat niet zeggen ?” plaagt Levie, „kan U dat niet zeggen ?”

Jankef zit woedend voor zich te kijken en Fie valt uit: „Nou ja, jullie gijntjes die zijn hier overbodig; ik ben een ouwe vrouw, je kunt mijn wel voor sjoppe zibbetje (schoppen zeventje) gebruiken. Maar zoo is het, zooals ik het zeg, en daarmee afgcloopen. En zóó maar uit nood, zooals dat heet, de vlucht nemen naar hier, en hier teveel wezen, daar heb ik geen zin in.”

Zij kijkt omhoog, met schuin geheven hoofd, zwijgend, de hand aan den stoel. Stil-geslagen, en met haar nederlaag nog bezig. Zij heeft met bij tender teleurstelling gesproken dan zij wil toonen. Staat opeens als de kleine,

406