Jankef's jongste

intieme genegenheid zou kunnen opnemen. „Falderappes”, hebben de jongens gezegd, „ordinair”.

Voor hem geldt nu maar één ding, in het onderzoek van de menschen. Zij begrijpt niets van hem en vader. En de jongens hebben misschien gelijk, dat zij zeggen dat vader verkeerd doet. Hij begrijpt ook gemakkelijk dat vader liever een ander had willen hebben; maar hij is te arm. De jongens doen toch akelig tegen vader; en misschien moet het wel zoo; het zal wel zoo wezen dat er iemand moet komen die weer de vrouw in huis zal zijn, heele-maal. Het zou goed en prettig kunnen zijn; hij zou het goed cn prettig willen vinden. Maar met deze ook nog? Alles is gereed in hem, om het aannemelijke aan haar te zoeken, wanneer zij binnen zal komen in hun huis; alles is zacht in hem naar de draaglijkheid toegewend; want hij voelt den nood van hun leven als een kracht, waarmee zijn wil in vriendschap gaan kan tot aan het ondraaglijke. Hij eischt dat wat het onmogelijke heet; het bijna onduldbare verdraagt hij. Maar zal ook dit, zonder stuitenden afschuw, nog mogclijk zijn? Het zal misschien nog mogelijk zijn — besluit het in hem.

Tante Fie staat in de kamer erbij met behuilde oogen, als hij terugkomt; zij vertelt met verontschuldigingen dat Klaartje, de weduwe van den verdronken oome Louis de Jong, nu tot de broers in het ouderhuis teruggekeerd, haar dag aan dag den dood aandoet om haar eruit te pesten. Oom Herman, vadcr’s broer die de baas is, verroert geen vin om haar te verdedigen.

„Nou ja,” zegt zij, bijna schreeuwend als altijd, tot zij achter adem staat, zooals zij ook steeds over-bedrijvig loopt tot zij hijgt, „enne! Levie en Jaap, tante Fie is niet gekomen om zich door jullie te laten beklagen, want dat kan je vader bewijzen; ik heb niet geweten dat jullie hier zijn. Ik heb het hier aan je vader willen vertellen, ja waarom?” zegt zij en tilt haar hand en duikt overdreven maar duidelijk geringschattend haar oude bocrcnjodin-nekopje, met het schrale koepeltje en kronend kluwentje bruin grijzend haar, „omdat men nou eenmaal zijn hart uitstort, en omdat ik je vader ken van kindsaf; en omdat

404