Jankef's jongste

zocnd stilt. Ook Jaap zit met pleizier in zijn vader te lachen, als Hanna zegt:

„Die is goed. Echt vader.”

„Wat? Is-die goed?” zegt Jaap, „hij is voor jou toch nog niet goed ? wèl ?”

Hij krijgt zijn portemonnaie en gooit haar en Eli elk een kwartje op.

„Zóó; zijn jullie al vast niet bekocht,” zegt hij, „met vader reken ik straks wel af, wat ouwe? Hier neem maar vast een sigaar. Ja, dat je je carrière mis geloopcn bent dat weten we wel, je hadt Rebbe moeten worden.”

„Je sigaren kan ik niet rooken,” zegt Jankef, „die zijn mijn veels te zwaar. Eli zal straks sigaren voor me halen (hij oogt hem toe) en daar heb je meteen je Rebbe, asje d’r dan eentje hebben wilt.”

„Wat, wie, Eli?”

„Eli jazeker. D’r moet toch zeker van centje wat terecht komen?” zegt hij, en Jozef schraapt schertsend zijn keel. „Hier,” zegt Levic, „van mij ook,” en gooit ook zijn twee kwartjes voor de kinderen op tafel.

De dunne onpersoonlijke Lea met haar lange neusje en haar blond-bruine haar als van Hartog en Mau, is in een schoon blousje van haar werk binnengekomen en zet zich ook; zakelijk, verlegen, mismoedig. Ouw’clijk fronsend antwoordt zij op een vraag van Levie, dat zij, van vóór de zilveren bruiloft thuisgebleven, niet langer blijven en weer naar Amsterdam terug in haar vroegeren dienst wil. Vader is ontevreden en zij heeft het nog veel te zwaar.

„Dat is mijn getuige a décharge,” zegt Vader, en tot Eli:

„En jij, Eli? heb je soms ook heelemaal niks te vertellen? Je bent toch op de Joodsche school geweest vanmiddag niet? Nou, en heb je heelemaal niks geen enkele aparte boodschap mcegekregen van de Gazzen? Nee?”

„O jawel: ik kon het nog niet vertellen. Maar je weet het toch wel ?”

Hij moet nu vertellen van het onderhoud met meneer Meijer, en de jongens knipoogen tot elkaar.

„Prachtig in tooneel gezet,” lacht Levie bewonderend

402