Jankef's jongste

„Ik weet niet,” zegt met zijn hooge stem, Ezra in het groot met opgedraaide snorren, Levie de sjieke slager, „waarom jij je zoo druk maakt! Als vader niet anders wil; als-ie niet luisteren wil naar onze waarschuwing, nou, dan moet-ic niet luisteren en doen waar-ie zin in heeft! Afgeloope.”

„Vraag wel excuus Levie! ik ben hier met de trein met jou meegekome, en dat heeft me m’n goeie geld gekost, en ik ben van mijn zaak en mijn huishouwe weggegaan...”

„Nou! ik soms niet?”

„Zeg ik daar wat van ?”

„Och klets nou niet!”

„Wat klets nou niet. Ik klets niet! Ik wil vader te goeiem overtuige dat vader op het oogenblik heengaat en zijn rust die-ie nog hebbe kan op te offere, als het ware aan een mesjogge idee. Ja vader, het is zoo, U bent niet van diè financiccle-kracht om een vrouw hier te hale die er misschien wèl hoort. En de vrouw die U er zónder die financieele kracht wil inhale, die hoort hier niet. En als Levie nou zijn draai neemt, en zoete broodjes bakt, ik blijf op mijn standpunt staan...”

Jankef kijkt stil voor zich, en zwijgt.

„Zoete broodjes bakt?” zingt Levie, „och jou mankeert het hier! vader wil niet luistere, en de zaak is afgeloope!” De goeige magere meester zit, in zijn koud-grijs hceren-pakje te meesmuilen om hun onbeschaafde on-eenigheid, en Jankef, rechtop, in zijn rieten leunstoel bij het raam, trekt zijn mond op en speelt met zijn vingers op zijn stoelleuning.

„Levie heeft gelijk,” zegt Jankef kalm, „Vader heeft niet willen luisteren en daarmee is het afgcloopcn.”

Hij ziet naar den meester om: „Is het niet zoo?”

„Moet ik mijn meening zeggen?” vraagt Jozef.

„Je mag natuurlijk je meening zeggen, maar het brengt bij mijn geen verandering.”

„Nou, ik zal het toch maar zeggen; Levie en Jaap hebben zooveel woorden gebruikt.”

”^Ik?”

„Nee nee, hou maar,” wijst hij met zijn hand, „ik wil je