Jankef's jongste

kleurend, stroomend, af en aan-bewegend water, met een eindeloos veranderend spel van golven en golfjes en stroombergjes, zooals het water van de groene zee, toen hij naar Amsterdam ging. Zoo, toen hij boven op de boot stond, en hij zag, steeds maar door, naar dat lekkere, groote, rustig en toch levendig speelsch bewegende water ver in het rond.

Zoo komen ze op vader af, omdat vader, (hij weet het zelf niet), iets heeft van wat de mensch moet zijn; klaar voor iedereen, voor alle gedachten en alle meeningen over de wereld; heelemaal open voor alles, onbevreesd omdat er een eigen geworteldheid is die tot in de aarde loopt, die uit de aarde voortkomt, en die, altijd, vreugde van ernstigheid uit de aarde zelf omhoog schijnt te brengen, en daarom groei en uitbreiding kan dulden. Want de kracht kan alles, kan alle veranderingen aan en blijft dezelfde. God is ver, God zal er wel zijn, maar je kent hem niet, al heet het zoo. Diep in je oprechte zelf, dat je nooit uit-spreckt, daar is God toch maar een woord, geen naars en geen pleizierigs, enkel maar een woord datje naspreekt. De woorden om God heen klinken mooi: de Eeuwige klinkt veel mooier dan God. Als je blij bent, denk je nooit aan God, een enkelen keer alleen, als je bang bent voor den dood. Bijna alleen bij onweer. Je kent het niet, als het ratelt, en dan grijp je in je angst naar een hulp die je heel misschien nog wel eens onrecht doet, omdat je er niet heelemaal zeker van bent; dan zegje gauw de brooche op: „Geloofd zijt Gij, Eeuwige, Koning der wereld, wiens kracht en sterkte de wereld vervult.” Je grijpt er in je angst naar, maar je weet toch wel datje liever alle men-schen zoudt willen smeeken en dwingen te helpen, omdat je je toch veiliger zou voelen bij hun zekere hulp. Met de menschen vrienden, dat is het echte.

Eli kent de menschen beter; hij wil ze nog beter kennen, hij wil ze onderzoeken, of zij iets daarvan hebben, van dat wat gelukkig wil zijn, zooals hij het wil, met alle anderen samen. Van dat wat niets anders wil dan het heerlijke, dan alles heerlijk maken, het nare ook, en verdriet.

Het „ooren”, het bidden is wel eens mooi, maar ook als