Jankef's jongste

lachend omlaag, met een blik op zijn eigen vervreten schoenen; daarnaast staan de keurige glanzende laarzen in de goed gevouwen pantalon van den heer, onder de mooie bruine met koord ombonden kamerjas uit, op het zachte tapijt van den heer, in de van zoete bloemen geurende en van welstand glanzende kamer.

„Ja meneer.” Eindelijk gedwongen eruit geschroefd: „als U het wilt doen!...”

„Hè? —Ja kijk ’s, dat wil ik me getroosten.” Weer een blik van terzij. De heer moet zijn eisch, om nog meer oude vorm-woorden van dankbaarheid, opgeven tegenover den diepen onwil van het kind.

„Laat eens zien? dan zou je voorloopig eens in de week, op Zondagavond. Om zes uur.”

Met nieuwen aanloop, afsluitend:

„Om zes uur. Dan zullen we het eerst eens aanzien. Je vader moet eenige boeken aanschaffen; die zal ik je nog opgeven. Die kan ik vader leveren.”

„Jawel meneer.” (Onhoorbaar de pijnlijkheid eruit gestemd).

„Ja. En dat weetje zeker wel datje ook op een andere school zult moeten. Hier.”

„Hier meneer?” Al wat hij zegt, is hem zelf nog te veel. Hij kan eigenlijk niets antwoorden. En Meijer heeft daar steeds zijn oogcn-glimlach om, en zijn onwil.

„Jazeker. Vader zal je op de Uitgebreid Lagere School moeten doen.”

„O ja meneer.”

„Ja. Wantje zult ook meer (de hand duwt de beidebril-stangen achteruit) algemeen maatschappelijk onderwijs moeten krijgen.”

„O ja meneer.”

„Ja. Affijn. Dat is vader’s zaak. Natuurlijk niet op Sjabbes en Jomtef,” zegt hij overdreven, met achteruitgetild hoofd.

„Nee meneer.”

„Dus, dat wordt een heele geschiedenis! Een heele verantwoording voor je, om te zorgen dat alles goed gaat, jonge!”

„Ja meneer.”

392