Jankef's jongste

Zij waren, ook na school, de „kalen” tegengekomen. „De Kalen! De Kalen!” gaat de roep, een krijgroep, oorlogszuchtiger geschreeuwd door grootere jongens uit de hoogere klassen die er ook bij waren. Want er wordt vaak hard geklopt, en de jongens van de rijkere school vechten soms ook heel en al als klasse: te grootc jongens van zeventien, die al hun haat tegen de luizenschool in-zetten en mccdoogenloos trappen en slaan.

Eli heeft, in den roes van de samenheid, meegedaan, en wondende klappen en striemen van vuisten en stokjes gehad; bijna altijd moet de enkele bitterheid van de armoede van zijn school het tegen de geoefende kracht, de doorvoedheid en het minachtende zekerheidsgevoel van de welgestelde burgerzonen, vernederd en geslagen afleggen. Maar er waren dien keer maar weinig „kalen”, en Eli’s kameraden drongen op: de lange jongens met de goeie kleercn vluchtten voor wraak. Eén moest hen nog voorbij, en dat deed hij dapper; hij weerde hooghartig, met één hand, onder het voortgaan, het naderen van de kleine groep jongens af die hem wilden stompen; want het vechten blijft altijd bij klappen, stompen en trappen. Tot een worsteling van twee, komt het nooit.

Toen begonnen een paar jongens te gooien; de aangevallene bukte en bukte, en Eli zag hem opeens snel naar zijn wang grijpen, na de schaduw van een schietenden steen; de hand drukte zich snel tegen een bloedende wond, de beenen liepen zonder vluchten, met dezelfde snelheid door. En o, dat gezicht dat weigerde pijn, of zelfs maar schrik, of zelfs maar verwondering te too-nen!

Eli stond geschrokken. Een stem riep: „Jongens, niet meer doen.”

Maar het was gebeurd. Hij liep vol met begaanheid, schaamte en eerbied. En met verachting jegens de zijnen die tegen die wang een steen hadden kunnen gooien. Hij liep zwijgend weg, en „nooit meer, nooit meer doe ik met jullie mee,” dacht hij bitter.

Laat de openbare school hem los, dan wacht de Jodenschool, die, nadat hij alle gebeden en de vijf boeken