Jankef's jongste

„Heere God, kijk die es,” zegt er eentje van dc ,,meiden” schuldig omkijkend.

Hij is tevreden, blij, dat er rechtvaardigheid en saam-hoorigheid is, als zij samen zitten te rijden in hun bank: „Om vier uur jonges, om vier uur! Dan krijgen ze!” „Voor hun „a-a-a!”

„Die smerige meiden die stinken zelf.”

„Om vier uur!”

„Ja jonges!” roept de Bobbekop met de kleine oogjes even later, als dc meester een oogenblik uit dc klas is, „ga je mee? om vier uur; dc meiden achterna zitten!”

De meisjes hooien het nu, cn smoezen met elkaar en kijken angstig bezwerend om:

„Jazeker! mo’j maar’s durven. Ik zeg het aan de meester. Meester, ze willen ons achterna zitten, om vier uur.” „Wat achterna zitten? D’r wordt niks achterna gezeten, begrepen?”

„Nee, meester.”

De meisjes mogen om vier uur voorgaan. Maar het helpt niet, want eenmaal de schooldeur dicht, rennen zij met hun achten, Eli wild mee tusschen hen, den heuvel af waarop de school gebouwd staat, cn vinden toch ergens langs de binnenvaart, de meisjes. Zij vluchten onhandig naar alle kanten; één struikelt er; de Bobbekop holt haar na, en Eli stuit terug, en vlucht de zijstraat in naar huis, als hij ziet, hoe de jongen het op de steenen liggende en angstig gillende kind onder haar kleeren grijpt.

Afschuw, weerzin tegen de onsmakelijkheid, tegen de daad die buiten de afspraak gaat; angst voor het geheimzinnige van de misdaad, tegenzin in dc braafheid van het protest, en onmacht van den droomenden jongen tegenover zes of zeven anderen die hem dadelijk zullen aanvallen, en tegenover de burgers die erbij kunnen komen en waartusschen hij zich niet veilig voelt; dat alles drijft hem ervan weg naar huis, vol ontsteltenis om het beeld van den grinnikenden jongen en het schreeuwende meisje, dat hij aan de herstellende macht van de grootc men-schen heeft achtergelaten. Het gaat precies als laatst met de „Kalen”: hij loopt mee, en schrikt van den afloop dien hij niet heeft kunnen vermoeden.