Jankef's jongste

„Een paar prachtige, uitgeteekende schans-koppies,” zegt Jankef, „het is de moeite waard hoor. Ze zien er echt uit als van die lui met centen.”

„Nou,” zegt hij tot Eli, terwijl hij zich herstelt en zijn uiterlijk opknapt, „en nou je pet d’r maar gauw overheen, en goed ook, dat er niet al teveel te zien komt van wat er onder zit, en ga nou maar ’s even met mij mee.” Hij loopt, al wat verlegen, met vader de deur uit, en dan komt de ontmoeting. En die beslissende woorden:

’ij weet wel hè?”

Het: ’ij weet wel hè?” kan hij niet weer vergeten, als hij haar op een afstand zich denkt, ’ij weet wel hè ?” dat is alles wat zij zegt, aan begroeting, aan onderscheiding, aan hoffelijkheid en hartelijkheid.

Het is alle belofte die zij hem geeft voor de verhouding van de toekomst, en de verzekering van alle gelijkgezindheid, die hij te verwachten heeft.

Met bevreemding en ontnuchtering en afschuw hoort hij die woorden en proeft hij ze na. En met ontmoedigende verbazing om vader, om dien aardigen, vollen levenslus-tigen vader, die zoo gek kan doen, met dat hem, Eli, voor te zetten en van hem te vergen dat hij het erkennen zal. De maan schijnt, als zij daar heen en weer wandelen door het stadsboschje aan het eind van de binnenvaart die ook langs hun straatje ligt.

Daar loopt hij er over na te denken, terwijl, op een kleinen afstand, Jankef met haar heen en weer tippelt. „Je hoeft daar niet te blijven loopen,” roept vader, „je mag er wel bij zijn; ik heb je toch meegenomen om er bij te zijn.”

„Nee,” zegt hij lachend, „ik loop wel hier.”

Jankef houdt het voor enkel gevoelige bescheidenheid. Maar Eli, over dit alles verbaasd, kan niet begrijpen dat vader niet weet, waarom hij, jongen van elf jaar bijna, toch niet naast dit zonderlinge voorbeeld van vrijage kan blijven loopen. Eli vindt vaders gedrag onbegrijpelijk: hij weet ook niet te verklaren hoe vader louter uit kinderlijke feestelijkheid om dit nieuwe, en uit opzettelijkheid ook van het door te drijven tegen de grootc kinderen in, hem toch meegenomen heeft en hem zoo in onhoudbare ver-