Jankef's jongste

„Ja, jij bent er ingeluisd, maar jij lóóst de heele boel ook weer. Foei, foei, ’t is een finale export-slachterij. — Saul sloeg zijn vijanden bij duizenden, maar Marcus haalde ze der af bij honderden. — Bah! wat een smerige armoedige luizenboel. Dat is geen noodzakelijk kwaad, maar dat is een hoofdzakelijk goed! Je begrijpt het eenvoudig niet: iemand van die jaren, en al zóóveel an z’n hoofd.” „Schei nou uit, vader,” schudt Marcus van het lachen; „ik doe de jonge straks zeer!” En dan zelf weer dadelijk: „Zoo hard bent U toch zeker nog nooit van Uw spullen afgekommen wel? Als hij hier?”

Eli zit steeds te grinniken, van allerlei bevrijd, en dankbaar met het plezier.

„Marcus heeft het ze goed met peter-olie onder de neus gewreven,” doet hij ook mee. De genezing van zijn schedel brengt verfrissching, ontspanning en vernieuwing.

Vader en Marcus lachen in elkaar’s oogen om hem. Daarna Jankef, kalmpjes:

„Min zijn ze niet. Ze hebben nog niet zoo’n gewoon alle-daagsch leven gehad; want ze komen allemaal in de krant.”

Hij lacht zelf smakelijk met de anderen mee: „Zoo’n hoofdstuk is er nog nooit in geweest,” knijpt hij bijna onverstaanbaar uit zijn in lach wrikkend hoofd.

„’t Is ook een buitengewoon geval,” piept Marcus er uit, van zijn werk de kamer in wijkend om het tranen lachen, „daarom zijn de kranten er ook vol van.”

„Ja,” zegt Jankef, „dat zoo’n luizig wezen (Marcus trampelt) nog zoo’n merakelschc buiteling kan maken. Je begrijpt het niet.”

„Hou op! Vader!”

Ze hebben alle vier natte oogen en pijnlijke kelen van het lachen. Als de vuile klitten haar en beesten ineenge-propt en weggegooid zijn, lachen ze opnieuw, nu om het uiterlijk van de beide kinderen. Zij hebben al het armoedige, mishandelde, van verwaarloosde, zieke kinderhoofden, zooals zij ze af en toe, met stille of ook met uitgesproken minachting en meelij, gezien hebben bij sommige kinderen van hun armste buren.

377