Jankef's jongste

„Dat kan wel wezen,” zegt Marcus, „en dat we met de voddezak zijn opgegroeid. Maar in ieder geval is die er bij ons nou niet meer. Uw kinderen zijn allemaal in Amsterdam fatsoenlijke nette lui geworden, nietwaar? die meetellen. Men heeft zijn best gedaan, men is geen burgemeester nietwaar? maar men telt mee.” (Eli vindt hem naar; hij wil iets zijn dat-ic niet kan zijn, Marcus, en dribbelt maar zoo’n beetje; bijna schaamt hij zich er openlijk bij.)

„En tellen wij niet mee?”

„Ik zeg niks van U. Maar de dochter van Sammetje Lammetjesdief hier in huis, dat achten wij een beleedi-ging voor de nagedachtenis van onze moeder.”

„De nagedachtenis van onze moeder, de nagedachtenis van onze moeder/” herhaalt Jankef met spottenden klem; allemaal grousze worte. Onzin. Als jullie me vijftig guldentjes in de week sturen samen, kan ik er royaal een flinke knappe dienstmeid èn een kinderjuffrouw van betalen.” „En dan haalt U er nóg een vrouw in.”

„Precies.”

Eli voelt een glimp van hoop op een stuk levensvernieuwing: een nieuwe vrouw in huis? een nieuw mensch om mee te leven ? Daar hoort hij het nu:

„Lea gaat weer naar haar betrekking terug, en de beide kinderen krijgen nog eens een soortement van een nieuwe moeder. Het is hun eigen moeder niet, die kan vanzelf niet en nooit vervangen worden,” zegt vader, „maar ze zal evenwels goed en best voor de kinderen wezen; want ik heb ook nog wel oogen in mijn hoofd, en ik zeg dat het een beste goeie vrouw is, die geen steenen of hout heeft zitten waar een ander mensch het hart heeft zitten. Dat w'eet ik.”

Een nieuwe moeder. Die goed en best voor de kinderen zal wezen. Het klinkt toch niet zoo slecht, vindt Eli. Hij loopt naar buiten en ziet Hanna.

„We krijgen een nieuwe moeder, zeggen ze binnen. Vader zegt het nou ook.” Hij zegt het zacht, zonder verrukking, maar toch vol geloof in Hanna’s instemming met zijn hoop op uitbreiding en winst, op het nieuwe en schoone vooral van een orde.

372