Jankef's jongste

te zien: in den binnenkant van zijn flanellen blouse zitten zij als gekleefd en kromgetrokken alsof zij zich dood houden, vol als een sterrenhemel. Over zijn borstrok buigt hij zich nog cens met de volle stille verwondering om die algeheele inbezit-neming, die overmanning die het gedierte op hem gepleegd heeft. Geen openingetje tus-schen het weefsel of er steekt, met het dikke achterlijf naar buiten, den kop naar zijn vleesch gekeerd, zoo’n wezen. Hiervan rilt hij. Maar als hij begint ze te dooden, is dat een half uur lang een stil bevredigende daden-reeks van krachtige reiniging; daarna wordt het hem zoo walgelijk, dat hij weer in zijn droom terugvlucht. Een anderen dag legt hij een stuk krant op tafel, en kamt er zijn haren boven dat de beesten bij tientallen kletteren op het papier; van het haastige doodmaken wordt hij tot brakens toe wee; hij staakt het werk met het voornemen, het een anderen dag voort te zetten. Hij trekt zijn borstrok aan en den volgenden ochtend zijn blouse en zijn kousen, en spreekt er niet van. En wil het niet weten: dat er door honderden kleine beesten kalm en brutaal, alsof het hun recht is, maar onzichtbaar, aan hem gevreten wordt, en dat hij er bleek en mager van ziet.

„Lea! Lea!”

Streng roept Marcus het.

Marcus roept haar nu ook en gaat bij haar, achter. Eli volgt hem. Marcus doet nu als een meneer die Lea onderhoudt over haar nalatigheid en haar verwijten mag dat zij een goeden naam van een familie in opspraak brengt. Zij ontkent en verweert zich, maar durft hem met geen woord het zwijgen opleggen; vol eerbied voor den verloofden jongen, die al een eigen bakkerij heeft opgezet. Zij eindigt met tranen en de bekentenis dat zij het huishouden niet aan kan, ook al zou zij geen uur vrij nemen. En zij wil vrijheid ook; zij is zeventien jaar en wil nog geen ouwe vrouw zijn; in Amsterdam had zij het zooveel beter: minder werk, minder bemoeilijking en ellende, meer belooning en vrijheid, en het deel pleizier van het jonge dienstmeisje.

Er is nu niets meer aan te doen, voelt Eli: het is nu bekend; het geheim van zijn hoofd althans komt nu naar

37°