Jankef's jongste

Maar zooals nu. Zooals zij hem nu gedwongen hebben, in een langzamen vreemd beheerschenden dwang, om met hen vertrouwd te raken; zooals zij nu hoe langer hoe zekerder bij hem zijn komen wonen, met een aangroeiende macht van honderden, overal; zoo heeft hij het nooit vroeger gekend.

Hij weet niet of Hanna het ook zoo heeft gekregen; er wordt met niemand over gesproken, en er is zelfs eerst niet over nagedacht. Want hij weet nu al dat hij het in het begin zichzelf niet eens heeft willen bekennen. Hij weet niet of Hanna niet datzelfde verzwijgen tegenover zichzelf en de anderen heeft gehad als hij: die stille, pijn-looze angst om het feit en het gevaar ervan vast te stellen. Die vermoeiende ontwijking van het bewustmaken, waarin hij scheen te hopen, dat het afschuwelijk dreigende wel geen volle werkelijkheid zou worden, omdat hij voor de bevrijding geen kans zag.

Maar na een poos was, wel het mecdeelen naar buiten, maar het erkennen voor zichzelf niet meer te ontwijken. Langzaam poogt het taai-aangroeiende gedierte de ongestoordheid van zijn droom aan te tasten; langzaam, door de roering en het kleine vinnige bijten aan zijn vleesch, wordt hij gedwongen zijn kleeren te onderzoeken. Op school: een kleine rilling aan zijn borst; hij brengt zijn vingers naar de plek, en voelt, en kijkt. Een schrikje nu, en een blijvende bevrediging, en de gewaarwording van een aardig spelletje.

Thuis komt het oogenblik dat hij, als hij alleen is, den moed krijgt tot het onderzoek; er is een kleine krachtsinspanning voor noodig, om overal te kijken waar het kwelt: langs zijn kuiten, en hij stroopt zijn kous om; aan den binnenkant schijnen zij roerloos te hangen in het breisel, bij tientallen. Nu de tweede kous, voorzichtig, nog altijd bang te zullen vinden wat hij zoekt: en het is daar ook zoo.

Het is even een klein schrikje, een bedroefd ontsteltenisje, dat hem tot het in hem opstijgende besef van de smadelijkheid brengt. Hij moet nu even denken: „vreeselijk”. En de neiging onderdrukken om het woord te fluisteren. Bij het naar bed gaan durft hij al zijn verdere kleeren na