Jankef's jongste

Ein Jedcr aber kann das nicht:

Es musz verstanden sein.”

Het was spot van die dame, met mcnschen die gemeen doen, en pienter geld verdienen. Hij zingt het nu vaak na; dan moet hij weer aan Mau denken, en den laten avond dat hij dat met een zachte stem bij hem lag te vertellen, op het kamertje, boven. Je weet nu ook immers waar hij is, Mau; hij is overdag achter de slagerij; daar helpt hij slachten en worstmaken en zoo. Bij de gezichten die je gezien hebt, van de mcnschen die je nou toch kent: de baas lijkt streng, maar hij zal toch wel te vermurwen zijn, want zijn vrouw, Saar Manheim van ginds uit het arme leege manufacturcn-winkcltje, zal vriendelijk voor Mau zijn, omdat zij immers naast hun heeft gewoond altijd? en zij wou graag met Jozef trouwen; mesjogge was ze op hem, zeiden ze allemaal, omdat hij ook meester is geworden. Ze zou dus natuurlijk vriendelijk voor Mau zijn. Of Mau is buiten, op een lekkeren zonnigen weg, met een koe achter zich aan een touw. Daar loopt hij langzaam mee voort. Soms ook ’s avonds, dan is het angstig; Mau is niet bang, maar het helpt niet, het is toch angstig; hij moet gauw zorgen thuis te komen.

En andere avonden is hij in zoo’n café, waar zooiets is van voordragen of zingen:

,,Sie war Singerin in einem Varié-tééé-éé—”

met zoo’n fijne oploop, die lang aanhoudt, en vol aanhoudt, opzettelijk, — breed. Het hoofd wiegt er stevig bij, en de muziek speelt het hard mee, vijf tellen lang:

,,In einèm-Varié-théé-éé-é-é-é.”

Daar zit hij dan, Mau, met een stil gezicht, te luisteren; als-ie het nog eens hoort, zal-ie zeker aan hèm denken, en aan den avond en den volgenden ochtend dat hij het hem heeft voorgezongen.

Hij ziet op Daar hoort hij hen allemaal lachen. Om vader.

„Het is een beste vrouw, wat Jankef?” heeft oome Simon gezegd. En vader:

362