Jankef's jongste

beeft wat, maar aan de meisjes en de vrouwen van de broers, beeft niets. Kijk, daar staat ze weer op, en drukt aan haar haar, en bekijkt haar schoenen, en zingt weer „trallala”. Zij verveelt zich tusschen de stemmen van vader en Jozef en Marcus en oome Simon en de meisjes; o god, wie kan zich daartusschen nou vervelen! Hij kan ze wel honderd uur achtereen hooren, over hun pernoose, hun handel, en over de boeren. Want zij praten immers maar over zaken en boeren om ergens over te praten, maar het is om het lekkere praten te doen en het samen rooken. Het kopje koffie met het Amsterdamsche koekje hooren er ook maar bij; zij maken immers iets heerlijks samen, zoo’n lekker ge-zoem en zachte uithalen van geluiden; en ze kunnen ook moeilijk ophouden. O ja, hij ziet het wel: zij begrijpt er niets van, en zij liegt maar wat, met haar „typisch”, omdat zij wel eens hier of daar gemerkt heeft dat er iets bezonders aan is, aan dat van hun samen, in hun huis, in hun stadje. En daar trekt zij Marcus van weg, die domme Marcus die gemeen doet, en Jaap, en allemaal. Tante Martha en Jole’s vrouw zijn het ook niet echt heelemaal, wat hij wil, en geeneen van de nichtjes of andere meisjes hier. Maar hij kan er toch wel een beetje zomer om heen voelen, en niet om Serlien; om Serlien is geen zomer en geen lente en geen Jomtof-avond; het is allemaal scherpe domheid, en ongedurigheid, en dadelijk allemaal zweet en moeheid waar je van huilen moet. Net als op het laatst van het drukke bal, net als op het late feest in Groningen, op de bruiloft, waar hij eens met moeder w'as: stoffigheid en verveling en moeheid, en niemand weet meer w^rat. Maar ze gaan door, en je wil wel languit gaan liggen; niemand beurtje op, alles hangt maar en drijft je tot huilen, als je niet oppast.

Zoo is Serlien, en zoo is Bctsie, en zoo is Roosje, de vrouw en de meisjes van de broers die van hem w^reg-veranderen. Allemaal gaan ze van hem weg, alles nemen ze hem af. Ezra, die fijne Ezra, waar je echt mee speelde. Is vreese-lijk doodgegaan: is nergens meer bij. Als er iets bijzonders is van feest of iets lekkers in huis, dan is hij er niet, dan krijgt hij er niets van mee. Je moet er opeens aan denken, dat hij er niet bij is, en het wordt zoo ontzettend

360