Jankef's jongste

„Benje wakker, Eli?” En dan:

„Nacht Eli.”

En nog eens:

„Nacht broertje Eli.”

„Nacht,” zei Eli bijna fluisterend.

Het was Hartog!

Maar Vader, die zeker onder aan de trap had gestaan met Lea, had toen opeens geroepen:

„Eli! Eli! naar beneden komen! Dadelijk! Je mag niet meer boven blijven hoor! Hier beneden in het kamertje. Gauw maar. Gauw dan, zeg ik.”

Hij begreep dat vader Hartog als een zieke beschouwde, die besmettelijk was. Hij hoorde dat vader den volgenden avond zou weigeren hem in huis te laten.

Dat probeerde vader ook. Maar hij ging bij Christenen, Hartog, en toen vader den anderen dag daar weer heen, om te eischen dat hij weer thuis zou slapen. Hij hoorde vader zeggen dat hij God zou bidden „dat Hartog dood voor vader’s voeten mocht vallen”; maar nu kon Eli niets meer van vader’s afschuw voelen. Hij vond het niet echt. Hij vond Hartog niet slecht meer. Hij was niet bang meer voor Hartog. Het kón hem niet schelen wat hij deed, Hartog. Er was één ding dat hij nu wist: het was broer Hartoer, die gezegd had, dien nacht, op het kamertje: „Nacht broertje Eli.”

En daarmee wist hij het voor altijd: dat Hartog gek deed, maar zijn broer bleef. Hij deed gek. Eli had een soort bizonder meelij met hem, omdat hij gek deed, een soort meelij als toen hij Lea in dien vinger sneed, een soort meelij als dien middag laatst, toen vader naar de bruiloft van Jozef ging: ’s avonds, een bruiloft zonder feest omdat het Owcl (rouwjaar) w^ras, maar toch een avondje met vrienden en lekkernijen. Lea ging toch ook mee, al was het om een beetje te helpen bedienen. En Hartog was niet gevraagd door Jozef en zijn deftige vrouw, die een mooien japonnen-winkel had. Eerst had hij vader gesmeekt hem mee te nemen, of bij Jozef te zeggen dat zij hem ook moesten uitnoodigen. Vader had dat niet gedurfd, omdat vader wist, dat hij zelf daar, tusschen allemaal geleerde en veel deftiger lui, de minste

355