Jankef's jongste

gereformeerde gaajes hadden gehoord. En vader had Hartog eenmaal ’s avonds opgewacht, hem zenuwachtig gevraagd wat voor grapjes of-ie uithaalde, en gezegd wat de menschen vertelden.

En toen begrepen ze allemaal dat het waar moest zij n. W ant Hartog had alleen maar met een glimlach geantwoord: „Laat mij nou maar stilletjes wandelen? Want ik weet best wat ik doe.” Dat zei hij, en er was niets anders uit hem te krijgen.

Toen was hij naar boven gegaan. En er kwam een bons op den zolder; Eli was wakker geworden en had liggen rillen van den schrik, om de vreemdheid die er met Hartog gebeurde. Hij had hem op zijn knieën hooren bidden, als een Christen, tot den Heer.

Daar lag Eli in bed, en daar vlak bij hem zat zijn broer Hartog, op zijn knieën, bijna luidop die onvertrouwde onbegrijpelijke woorden te spreken, zijn broertje Hartog. Het was of hij hem opeens niet meer zou kunnen toespreken ; of hij hem niets meer zou kunnen vragen, en niet aanraken; of hij een vijand was geworden van al Eli’s gedachten. Eli kromp onder zijn dekens ineen. En er was het stille diepe verdriet van zich bij Hartog niet meer veilig te voelen. Het heerlijke van de groote beschermende broer leek weg. Opeens werd zijn gezicht, zooals hij het zich onder de dekens dacht, heel anders; koud, vreemd en vijandig; daar zat niets meer in dat hij kon aanroepen in den nood van zijn kinderleeftijd. Dat scheen niet meer het gezicht van den broer, van Hartog; niet Hartog’s stem die daar zacht galmde:

„Onze Vader die in de Hemelen zijt, Uw naam worde geheiligd, Uw koninkrijk kome, Uw wil geschiede gelijk in den Hemel, zoo ook op de aarde. Geef ons heden ons dagclijksch brood. Vergeef ons onze schulden, zooals wij vergeven onze schuldenaren. En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van den Booze.

Want Uwer is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in Eeuwigheid. Amen.”

O God dat was ontzettend: Hartog. Toen opeens, zei de stem van Hartog:

354