Jankef's jongste

kop heen en weer bij de boekenstal, „hèhè, nee, an slokkies doe ik niet, en ik weet best wat ik zeg. Maar a’j ’t niet weet, nou dan breng ik je de blijde boodschap: datje zoon Hartog die komt tot ons, die wordt Christen; hij is braaf bezig te leeren, en dat zal niet lang zal dat meer duren, of hij zal in onze kerk bevestigd worden. Ja, jouw zoon, Hartog Lcefmans, ja. Ja, dan wordt-ie vanzelf gedoopt en aangenomen als lid van de kerk des Heeren, van de Gereformeerde kerk. Ja.”

„Zoo.”

„Ja. En nou zeg ik, ik zeg jij komt óók nog wel, want zoo staat het geschreven...”

„Ja, ja, Hanneman. Maar vóór datje verdergaat... want ik heb van jou niet te leeren wat er geschreven staat, dat weet ik heel best. As jij d’r niks bijschrijft, wat jij en de jouwen d’r bij prakkiseeren, dan is het allemaal best duidelijk wat er geschreven staat. Maar in alle geval, dank ik je wel voor je boodschap, Hanneman. Je wordt wel bedankt. En als mijn kwajongen gekke grappies uithaalt, dan beteekent dat nog niet dat-ie gek is geworden, begrijp je wel? Dus moet je je, wil ik je wel zeggen, geen kinderen-malligheid in je hoofd halen. Zie je, want ik begrijp wel datje het graag zoo zou zien! Maar dat zijn van die illusies, die een mensch zich maakt. Maar van mijn is niet veel voor jouw Heer te verwachten, versta je wel?” „Zoo? Nou, Leefmans, dat zul je dan wel zien, asje me niet gelooft,” zegt-ie. „Maar ik verzeker jou: jouw zoon Hartog is bezig tot de Heer te komen, en het zal niet lang meer duren of hij zal gedoopt en bevestigd worden. En de dag die is al bepaald. En nou hoop ik dat jij je zoon zult volgen. Want het zou jammer wezen, als de be-keering zoo dichtbij je gebeurt, dat jij d’r dan zie, niet deelachtig aan zou worden.” (Vader is verhit, en schamper). Ze hebben gedaan, thuis, of ze het niet geloofden. Maar Eli wist ook wel dat vader er heelemaal niet gerust op was. En toen kwam dezelfde boodschap, van de schande, waar zij van schrokken, van alle kanten los. Meneer Meijer kwam bij vader met een verschrikt gezicht erover praten, en tante Fie, en oome Simon en oome Herman en allerlei Joden die het langzaam van het

353