Jankef's jongste

ONTREDDERING

Eerst zijn ze er allemaal nog geweest. Om feest te vieren. In diezelfde kamer, toen Vader en Moeder zilveren bruiloft hadden.

Dat was nog heerlijk. Maar het ging zoo gauw, flits, voorbij.

Wel allemaal feestelijkheid van cadeau’s; porceleinen serviesdingen, en zoo’n prachtigen gebak-pot met zeshoekige schoteltjes weet hij er bij, die komt er uit naar boven in de herinnering: wit porcelein met kleine rosé bloemetjes. Moeder is er zoo stil trotsch op, het is net iets van de Mevrouwen waar zij gediend heeft als meisje, zegt zij bijna onhoorbaar. En Eli merkt dat zij een paar tranen in haar keel heeft, omdat zij er aan denkt hoe het was toen zij nog een meisje was. Het is wel een beetje te begrijpen, wantje ziet liet voor je: dat zij toen in Groningen op een klein dorpje woonde, bij die tante en oom. Als meisje, zoo vrij nog, en geen gesappel en „afscheuren” om haar heen waar zij niet meer boven uit kan. Op zoo’n dorpje, dat is misschien wel mooi.

Eli is er toch geweest, daar in Groningen, toen hij klein was; hij heeft haar meisjestijd gezien aan haar nichtjes daar in hetzelfde huis; het is nu allemaal dood daar. Maar vroeger zei hij met de andere kinderen het adres op, als Moeder het schreef, omdat het zoo’n prachtig loopend rijmpje was. Dan dreunden zij het samen op:

„Aan den Heer M. van Leer

Stationsstraat, Lassermeer.”

en Moeder glimlacht waarachtig; want zij is er niet mee verwend, dat men het over haar en haar misjpooge (familie) en haar mediene heeft, zonder dat er een beetje gepest wordt.

Veel cadeau’s en een massa visite en „eer” kregen Vader en Moeder op de zilveren bruiloft. Eli was natuurlijk wel een beetje in een hoek geduwd, maar er waren toch een paar dingen die goed waren; die niemand zoo heerlijk kon vinden om nooit meer te vergeten, als hij: hij had er