Jankef's jongste

tegen zijn leven, hebben heengescholden en teruggetrapt en weggesteenigd.

Tegen zulk een verrassing kan hij niet op; als de vijandschap in de wereld van de christenkinderen eens keerde? Als zij hem nu eens gingen waardeeren ? En eer hij zich alles bewust heeft gemaakt, sluit hij bij hen aan; het beeld van den zieke wijkt naar een verren achtergrond van zijn aandacht, waar dc bezigheid van het spel heen beweegt over die stilte.

Als hij tegen donker thuiskomt, valt de verslagenheid van het huis boven op hem, om die wond aan de gemeenschap, daar in het kamertje.

Hij ziet de zware, oude dokter, zijn nek achterover, het huis verlaten, alle deuren achter zich open; ook bij het binnenkomen doet die dat:

„Voor het onderzoek,” denken zij, niet zonder vijandigheid.

Dat allerlaatste oogenblik van Ezra ziet Eli niet. De meisjes en Moeder huilen: Eli heeft een gevoel alsof zij in die ceremonieele ontlading buiten de verslagenheid blijven. De groote kinderen die thuis zijn, in hun angst elkaar hun schuldige smart te toonen, hebben een gelegenheid gevonden om elkaar stil scheldwoorden toe te bijten. — „Och, hè! verrek jij!” — en daarna trappen zij elkaar. Wit. Begrijpende blikken in blikken.

Als vader binnenkomt, blijft hij staan; hij ziet van den een naar den ander; en naar een derde die den tweede aan den arm stond te trekken, en hij weet alles. Hij vult de vertooning aan met een lange linie van overdreven klacht-verwcnschingen: „Hoe is het Godsmogelijk... hoe bestaat het voor God... zulke vuile bandieten... het is niet te begrijpen... staan elkaar te trappen... hoe bestaat het voor God...”

Zij hebben elkaar al losgelaten en staan zwijgend, als beschaamd. Zij zijn niet beschaamd, en zij weten. Vader weet... „Dan moet hij maar niet beginnen,” zegt er een. Vader knikt alsof hij bitter is. Hij weet alles. Eli vindt dit veel echter dan de tranen van de vrouwen. En hij weet, met de anderen mee.

344