Jankef's jongste

VERZET

Nou krijgt hij wel een poos een broer terug uit Amsterdam: Marcus, die daar bij Jaap, den bakker thuis was, komt terug, want er was zooveel ruzie om allerlei tusschen de broers, dat Marcus naar huis moet tot hij een anderen baas heeft gevonden of misschien weer naar Jaap teruggaan kan.

Hij is ’s nachts om halfdrie met de nachtboot, gekomen; Eli heeft hem met vader hooren thuis komen en zachtjes praten; een onbekende, en toch niet vreemde, toch eigen stem bij die van vader; en hij is zelfs naar beneden geslopen en mocht even kijken, en een hand geven en een zoen. Hij is ook lief tegen hem, Marcus, en dat is dan wel even lekker, een broer er weer bij in huis; maar Marcus, al draagt hij een pet, is toch ver van hem af; zooveel ouder dan hij, dat hij niet meer weet, dat hij ooit, behalve een paar feestdagen, met hem samen thuis is geweest: een broer met een snor en zoo onbereikbaar groot.

En dan, dat van Ezra, dat blijft er even goed om, dat kan Marcus nu juist meemaken. Marcus kent Ezra beter dan hem, maar toch ook als zooveel kleinere jongen, als een van de kleinere kinderen, met wie hij nooit kameraadje is geweest.

Hij kan het niet begrijpen, Eli; hij loopt met het vraagstuk rond, als hij alleen is, en onder het spel met anderen. — Hoe kort nog terug heeft hij met hem gespeeld, met zijn broer Ezra: Eli is nu tien, Ezra is zestien — en hij gaat sterven. Hij wil het niet gelooven, en niemand wil het gelooven; maar er is iets in de woorden over den zieke, dat een ontwijken is, en dat beklemt. Ezra is altijd de dunste geweest. Hij had iets verlegcn-kwieks, iets van snelle gebaren van eten, een onbeholpen gretigheid, die nu verschijnt als de verlaten poging van het jonge lichaam om aan het vreeselijke dat hij met zich omdraagt, te ontkomen. Nu ligt hij in het zijkamertje op een ledikant, en slinkt machteloos weg, zienderoogen. Tegen eiken avond begint, alsof het een met technische zekerheid uitgevoer-

342