Jankef's jongste

„Laat ze maar de wereld in gaan; misschien komt er voor mij nog een stukje menoege... (rust).”

„Aan hun heb je toch niks,” zegt vader (voor Moeder). „Je bent toch niks anders voor ze als brood-leverancier. Maar daarom niet... dat sjadt ook niks. Het hóeft ook niet... (ha!) als men maar brood voor ze heeft... (ha!) an ze hébben dat hóeft ook niet... (ai!) Maar ik wil maar zeggen, nou de gelegenheid dér is, dat er centje onder de menschen kan komen, missen kan ik hem wel...” (Pijnlijk gelogen).

Het valt Eli niet mee. Er is niet veel goeds in het zicht. Het lijkt wel even prettig dat Mau een eind weg gaat; op reis: rijke mogelijkheden.

De dochter van Jozef Manheim is met haar man de laatste feestdagen bij haar ouders komen logeeren, en bleef nog een weekje omdat de schoonzoon zaken in de buurt had te doen. Hij is veekoopcr en katsef ergens in den achterhoek bij de Duitsche grens, en daar kwam hij opeens op straat met zijn schoonvader naar Jankef toe, en vroeg hem of hij geen flinke jongen voor hem had om als knecht mee naar zijn huis te nemen.

Vader heeft dadelijk aan Mau gedacht: „Het is wel niet vlak bij moeders pappot,” zei de magere, zwarte, lange vreemde met zijn harde kaken en zijn minachtenden glimlach om zijn smalle lage snorretje, toen hij thuiskwam om zijn aankoop te bekijken, „maar dat zal hij ook wel vergeten, want het is bij mij hard aanpakken. Want er moet bij ons op geen slaggie werk gekeken worden.”

Mau had opgeschept, en vlijt en onderworpenheid beloofd; elke kans om van huis weg te komen, leek hem een feestelijke verlossing en een begin tot de verovering van die wereld die hij begccrenswaard vond. Eli stond de blijdschap mee te beleven, want hij dacht zich Mau’s nieuwe leven in als louter plezier van nieuwe dingen zien, lekker eten bij een slager thuis, waar altijd volop vleesch is, en veel geld verdienen.

Vader had tot Jozef Manheim geschertst, dat hij nu ook meende: „hoe varder hoe beter,” want dat vertelde hij altijd van Manheim thuis; die had van zijn kinderen

340