Jankef's jongste

„dat er eentje aan geld of goed van een vreemde is gekomen, ook met geen vinger ook niet.”

„Waarom dan wel van hun eigen arme vader en moeder ? en waarom van geen vreemde ? Dieven zijn dieven. Afge-loopen.”

„Dieven zijn dieven, ja. Ja, dat is best uitgerekend. Maar een kwajonge is nog geen dief. Waarom? Ja, waarom?” Eli luistert gespannen, terwijl Jankef zoekt.

„Omdat ze thuis alles durven. Dat is als het ware is dat of er geen straf voor komt, en dan meenen ze dat niks wat ze doen werkelijk kwaad is. Dat is, ik zal maar zeggen, een soort van spelletje van ze; het bennen vergedreven kwajongensstreken,” brengt hij er eindelijk als een moeizaam opgerakelde vondst uit.

Moeder is er stil van. En is er niet een heel klein glimpje van een glimlach ? Hij zoekt er wel naar op haar gezicht, maar het is er al niet meer; er kan niet veel af bij Moeder. Kent hij haar lach wel ?

Eli glimlacht innerlijk diep-verblijd om vader’s overwinning, ook op zooveel afdwalends van zichzelf.

„Maar je pernoose (broodwinning) dan,” zegt tante Fie, „Jankef, als je ze allemaal wegdoct, je groote jongens, dan heb je geen kruimeltje hulp meer in je pernoose. Als ik wat te zeggen had, het zijn jouw zaken, maar als ik een mensch was die hier wat te zeggen had, dan zou ik je nog wèl ’s waarschouwen, datje het gesappel op die manier heelemaal alleen voor jezelf krijgt. Je hebt toch ook hulp aan die groote jonges ? Gotsje (zij het ook zoo) zijn ze wel eens ondeugend, maar je bent ook geen Sjimsjoun Hakower, je bent ook geen man die duizend kilo’s op zijn nek kan sjouwen en vergooien. Ik zeg: je brengt je in moeite. Wat zeg jij d’r dan van?” vraagt zij naar moeders kant, ,,is dat dan geen waarheid wat ik zeg? O, meen je van niet?” sluit zij gelaten.

„Wat-ie aan ze heeft, is zooveel niet,” zegt Moeder. „As ze even d’r af kunnen, laten ze toch hun vader sappelen. Daarvoor hoeft-ie ze niet te houen, en mijn scheuren ze toch maar mijn leven af.”

Zij kruist vermoeid de armen weer over de borst, alsof zij naar de rust verlangt van een verstild huis.

339