Jankef's jongste

bank, en slaat zijn hand als een klauw in diens vuile blousekraag. Sammetje heeft zich, zenuwachtig, maar in twee tellen, op zijn zitbank teruggewerkt, en hij krijgt van meneer Meijer’s linkerhand een paar patsen in zijn gezicht. Maar de voldoening voor hem en de andere kinderen is grooter dan die van den meester. Want de meester trekt schielijk zijn hand terug en bekijkt die met minachting; en onder het gegier van de kinderen en den stillen lachscheut van Sammetje die het van terzij ziet, moet meneer Meijer met een ernstig ontstemd gezicht zijn zakdoek nemen en zijn hand reinigen, want Sammetje Schaap had met zijn blouse-mouw even tevoren hoogstens op zijn kriebelende bovenlip iets verplaatst, maar niets weggeveegd.

Eli heeft ook gelachen om meneer Mcijer’s ontsteltenis, maar hij heeft iets veel dringenders in zijn hoofd; hij zou het wel juichend willen schreeuwen naar de Gazzen; hij heeft nog aarzeling, maar hij kan het toch niet laten. „Meneer!” roept hij juichend, „meneer! nou zit-ie d’r! hij zit d’r nou!” En als de Gazzen opkijkt: „De Jytzer Horang! nou is-ie d’r! Op Sammetje zijn wang!” Hij lacht nog door. Maar meneer Meijer, verward, heeft hem niet begrepen. Hij loopt op hem toe, hevig verstoord: „Wat?”

„Op de wang,” zegt Eli geschrokken.

„Wat op de wang! Wat moetje nou! Gek!”

Het klinkt nu nog maar zuinigjes uit Eli’s mond; het heeft geen kracht meer:

„De Jytzer Horang. Niks,” mompelt hij verslagen. Meneer Meijer’s blanke gezicht is rood doorschoten, en zijn wenkbrauwen staan gefronst:

„Jij!... Moetje me, moetje me, verdomme, op zoo’n oogenblik...! Loop naar de weerlicht...!”

Eli ziet, met de pijnlijke rest van zijn lach, omlaag.

Die gek, denkt hij, stapelgek, mispunt. Je weet nooit of j’m aan zijn kop of aan zijn staart hebt. Zij kijken elkaar nog vele keeren aan. Eli ziet dat Meijer spijt heeft van zijn uitval; maar er komt geen woord van vergoeding. Als hij naar huis wil gaan, loopt Meijer hem na. Eli blijft staan.

337