Jankef's jongste

aan dien arm gaat ongeveer als een hand die een tamboerijn bestompt, en daarbij is zijn hand nu veerend als in een huppeling; maar het loopen kwiekt sneller dan vanmorgen. De kinderen stooten elkaar aan en lachen stil: zij zijn de malligheid af en toe gewend, maar omdat zij zijn grilligheid kennen, durven zij, op een enkele na, niet luidruchtig worden.

Eli zit rechts aan den straatkant, bij de ramen; meneer Meijer komt achter hem binnen; hij moet zich in zijn bank omkeeren om hem te zien. Hij doet het, maar als hij ziet dat de leeraar het weer op hem gemunt heeft, gaat hij weer recht zitten, verlegen van verwachting, de oogen gespannen neer.

Wat roept hij toch voor zich heen, meneer Meijer? Eli hoort hem de slotlettergrepen in de lucht smijten, opgejaagd door de slagen van zijn vuist:

„.............RRang!

................ ang!”

maar hij begrijpt het nog niet. Wat heeft hij nou weer, die lange deftige nieresj ? (nar). Daar komt hij; daar is hij; hij blijft niet voor hem staan. Met schuine keppel en schuin geheven kop loopt hij langs Eli heen, en één ge-zichts-kant met één oog is één en al fijne speelsche teeken-gevende glimlach naar hem. Wat zegt hij ? — Waarachtig, hij roept het duidelijk! van Donderdagavond! Donderdagnacht! daar, bij vader, in het andere lokaal, bij de koffietafel! Eli schiet in een zachten lach en kijkt den Gazzen verheerlijkt na. Dat is het, precies! hij heeft er een versje van gemaakt, die nieresj:

„De Jijtzer horang! is nog niet op de wang:

De Jijtzer horang...

Is nog niet op de wang!”

Meijer loopt door, de heele school door, alsof hij niet van plan is de eerste uren op te houden, en steeds reciteert hij, met bijtende klem, maar die twee regels, scherp de medeklinkers, de r van rang lang aangehouden, en met

335