Jankef's jongste

naar ze toe gaan cn probeeren of d’r met menschelijke woorden wat gedaan kan worden de jd of de nee.”

Ha! Eli voelt stevigheid in vader. Dat is aanpakken van het ongeluk. Dat is niet heelemaal het verdriet waar geen uitkomst in is. En dan...: lijkt het niet heel w'at op wat hijzelf erover gedacht heeft?

„Wirste bijs zijn wen ich nach de gazzen gijh?” vraagt tante Fie.

„Bijs? — worom bijs? Maar jij? Waarom? —” „Waarom ? Men vraagt niet, waarom. Waarom ? Omdat, omdat ik je oudste zuster ben, en jij mijn oudste broer. „Nou. Daarom,” zegt zij achter adem met afgcw'end hoofd.

Hij, met afgewend hoofd: „Het is buitengewoon vrindelijk van je. Het is iets dat men onthoudt. Maar mijns inziens is het niet noodig. Ik zal zelf gaan. Niks geen bangigheid of extra omwegen.”

„Goed, goed, goed!”

„Niks geen extra ordincriteiten.”

„Goed! goed! goed!”

„Maar regelrecht d’r op af. Vandaag is nog Jomtef. Morgen bij gezond en welzijn zullen we zien wat we kunnen doen, en anders is d’r niet tegen te vechten.” „Goed! Je bent mans genoeg. Om je woorden ben je God zij gedankt niet verlegen. God geeft het, ook voor haar, dat het nog goed afloopt.”

Zij zwijgen. Moeder snikt. Eli kijkt naar tante Fic, en gaat naar buiten.

„Ga je weg, schwanzmajoor ?”

„Ga maar spelen.” Dan tot Fie over hem, prijzend.

Hij gaat in de straat. Tante Fie zou toch op de wangen gezoend kunnen worden; zij lijkt groot en krachtig en heelemaal warm van binnen.

Vader is teer maar stevig, vol pijlen naar alle kanten gericht; maar hij gelooft toch, al blijft er wat van in de modder steken, dat het voornaamste in Vader, rechtuit, vóóruit loopt.

Moeder kan alleen maar met haar natte wang tegen den schouder worden genomen.

332