Jankef's jongste

als de broodtrommel. En het is niet altijd heelemaal onaangenaam dat zij zoo haar best doet om een juffrouw te blijven, al heeft zij, in onmin met haar huisgenooten, niet meer dan een gulden in de week voor haar heele garderobe te besteden.

En al klinkt haar stem, bij haar vermaningen en uiteenzettingen watovermatigenergiek, hetisnietheelemaalzonder bemoediging als zij de levendigheid van haar ongebruikte krachten vertrouwelijk in huis draagt; zij heft daarmee voor Eli af en toe het medcdoogen op, dat zij kan wekken om haar verslagenheid van het ongetrouwd gebleven meisje. „Jankef,” zegt ze, „ik ben geen mensch van wetenschap, en ik heb geen geld. Maar ik ben ook onder de menschen geweest, en ik zeg: neem een voorbeeld aan je zwager Louis olcwesjolem, (zaliger) die man die zijn leven en zijn goeie naam weg heeft gesmeten alsof het vullis was. En wat zeggen de Rabonem? Men zal een goeie naam nalaten, want een goeie naam nalaten is beter dan geld.” Eli vindt het gevecht nu wel prettig; hij heeft een drukkenden en dempenden angst voor het gevaar dat schijnt te dreigen: zij allemaal van hier weg, in een vlucht die hem niets van de stukjes heerlijkheid hier laten zal, en naar een hopeloosheid en een armoede toe in een vreemde stad waar zij enkel vijandigheid zullen vinden. Maar hij voelt in dit twistgesprek tusschen Vader en tante Fie toch een verheugenis, om den wederzijdschcn goeden wil, en den ernstigen lust om een geschil tot een juist einde te brengen. Hij leeft nog sterker op als vader zijn zuster antwoordt:

„Een goeie naam is beter dan geld, ja; maar wat is jouw goeie naam? Hoe ziet jouw goeie naam deruit? Nógh! wat de een een goeie naam vindt, dat is-ie toch immers daarom nog niet voor de ander?”

„Als de menschen...”

„De menschen ?”

„Met de menschen moet men leven, dat heeft God ons opgelegd. Als de menschen ons godbewaar met de vinger nawijzen, dan laat men geen goeie naam na.”

„Als men ja goed doet, wijzen de menschen je met twéé vingers na.”

330