Jankef's jongste

Zelfs de beide „laatste” Jomtef-dagen worden kaal en koud; alle glans is er als afgescheurd.

De jongens, na een gesprek waarin zij alles ontkend hebben, maken zich zooveel mogelijk uit de voeten; Vader probeert, door de algemeene vreugde op Simgas Touro, de „Vreugde der Wet”, gesterkt, die beide dagen nog de grauwheid van den angst voor een ineenstorting heen te drijven: het schijnt na den eersten, in droefheid gedrenkten dag, nog draaglijk. Al is er niets van de heerlijkheid der andere jaren: ’s avonds tot laat visite met fruit en lekkers, en honderd mosjels, anecdoten uit het leven van de joden en hun strijd tegen de buitenwereld; en warme kamers vol lach en vriendschapswisseling. Al is nu zelfs het uitdeden van zakjes bruidsuikers in Sjoel, waar Eli en Hanna heen mogen, een steelsch genomen pleizier geweest, verschraald en omdreigd door het gevoel van uitgeworpenheid, dat zij jegens de heele Kille nu hebben omdat zij meenen dat ieder „het” zal weten. Uit het gevecht van die harde dagen, met meer teleurstelling bedekt dan de vele vale in de groote grauwe geulen van de kleurloosheid, omdat juist van deze een groote vertroosting wordt verwacht — redt Eli heimelijk een paar vlaggen naar zijn zolder. Het is of hij, van den schralen boom van dit bedorven feest, een handvol vruchten in veiligheid brengt, om straks, in den nog zooveel schrieleren, killen winter, iets van het zoet van dezen nog geefschcn herfst terug te proeven, wanneer hij stil een paar Rosj-Hasjono, nieuwjaars-kaarten wegpakt, door Levie, Jaap, Lea en Marcus naar huis gestuurd. Zij liggen nu al twee weken op den schoorsteenmantel, en zullen straks als hij ze niet neemt, in den vuilnisbak komen, die hun leven van vriendelijke boodschapping („Tot een goed en zoet-gelukkig jaar”) tusschen vuile dotten haar en stofproppen zal verstikken. Dubbele uitgeschulpte kaarten, die je kunt neerzetten, met bloemen in groen en roze en rood belegd, om vrouwenfiguren heen met vleugels; Engelen, die een trompet steken; met duiven die den wensch-brief in hun snavels dragen; of Mozes, die op de beide steenen Tafelen steunt, voor een zon die goudlicht om zich heen spat. Hij neemt ze, den

328