Jankef's jongste

een hol gezicht dat het Leven s p e e 11, en Vader verontrusten kan, maar machteloos en in den loozen opzet verslagen, achterblijft. Hoe-oe, hoe belachelijk is hij, Theo Jacobson.

Boven in een hoek van zijn hoofd is de felle bevestiging door den Droom gebeurd; heerlijk, en blij. Dat zit daar; dat kan nooit meer weg: Ding is niets; om ding van Geld of Bus of wat ook: geen verwerping, als de levensnood spreekt. Nooit. In hun daden en woorden zijn de men-schen er tegen; maar dat is niets, niets. Want zoo is het; Ding is niets; alleen Leven. Vader ook zoo als hij; maar niet heelemaal. Een randje anders in Vader. (Het slaan ook, aan hem, laatst; het door-slaan, gemeen, en eerst vijandig uittarten. En „Leert-ie goed, meneer?” En zooveel, tegenover de anderen). Een stukje maar, Vader, als hij. Niet door alles heen. Veel andere dingen om zich heen, Vader. Maar toch... van hem.

Maar de volgende dagen is het toch alsof er rouw in huis is.

Moeder huilt den heelen dag en loopt met plakjes rauwe aardappel links en rechts aan haar slapen.

„Je hebt fijne kinderen,” zegt zij. „Ik heb het je toch al zoo vaak gezegd ? en ze komen je toe ook. Wat ik doe, dat helpt niet. Jouw tuig mag wat het wil. Je kunt voor ze gaan bedelen. Je kunt de stad uitvluchten en ergens anders van over nieuws beginnen: het zal je welgaan; het laatste stukje legem (brood) voor ons is ook nog te veel aan dat dievenvuil dat jij ervan gemaakt hebt: je kunt nou met ze uit bedelen gaan.

Dat is mijn straf,” zegt ze plotseling w'anhopig, met bitter schreien, zoodat Eli nu als in zijn ingewanden gesneden staat, „nou kan men zich niet meer vertoonen ook niet meer. Ik durf niemand meer onder de oogen te komen, dat is het laatste; m’n laatste stukje leven dat me wordt afgenomen. Is men dan niet beter dood?”

Zij huilt nu werkelijk bitter: de tranen druppen over haar bleeken neus, en Eli voelt de zijne naar zijn oogendringen. God, w'at is het nu dan ook bedroefd in het huis; hij ziet opeens geen uitkomst in dit vreeselijke zwarte verdriet.

327