Jankef's jongste

de Piepert op hem af komt en zegt: ,,Jc hebt 'm Toures Mousje goed zijn hoedje van zijn koppie geslagen?” — dan knikt Jankef bitter: „Ja, toe maar. Jullie zijn allemaal flink wat mans, mét mekaar. Hoor! Wel bedankt hoor!” —

En Jochempie gaat bedremmeld schuldig, laf, van hen weg.

Jankef kijkt vol spanning naar de bestuurders die bij elkaar koppen. Hij moet de overgebleven koekjes nog in-levercn en loopt alvast het trapje op naar het tweede lokaal. Daar volgen hem Jozef en Theojacobson en ook zijn broer Herman.

„Hoeveel koekjes zijn er over?” hoort Eli Jozef Jacobson vragen.

„De koekjes moeten gecontroleerd worden,” zegt Theo. „Wat meneer?” vraagt Vader.

„Dat is toch niet zoo gèk,” zegt plotseling oome Herman bevelend, „dat is toch werkelijk niet zoo dwaas als jij het wel wil voorstellen? Nee!”, houdt hij vol, als Jankef hem aanziet.

Meneer Meijer die gedraald heeft, gaat erbij; hij sluit de glasdeuren zoodat Eli alleen nog maar zien kan. Hij ziet hen spreken, den president op vader toeloopen en onder het zwijgend bijstaan der anderen, iets zeggen, waarop vader wit wordt. Het wordt een algemeen gepraat, en vader staat er bijna zwijgend bij, na te denken, te zoeken met wilde oogen, en bleek. Meneer Meijer komt terug, voor de anderen uit, en herhaalt, terzij naar Eli die daar wachtend staat, op zijn manier, alsof Eli de beteekenis van zijn woorden moest kennen: God bewaar me dat ik iemand van zooicts beschuldigen zal; God bewaar me! ik zou het niet durven... aan je vader.” En nog dichter bij Eli, regelrecht tot hem, alsof het een scherts was: „God zal mij bewaren... iemand van diefstal te betichten.” Zijn vinger wijst omhoog: „Men kan iemand niet betichten; daarvoor moet men bewijzen hebben. Bewijzen!” roept hij bijna vroolijk. Dan tikt hij met een breed gebaar Eli speelsch langs zijn wang, zoodat de hand hem nauwelijks raakt. En gaat naar boven.

De heeren gaan Eli nu voorbij; en dan komt Vader. Zijn

324