Jankef's jongste

hem tegen den rijken en deftigen Theo Jacobson steunen. Zij zwijgen alsof zij in zijn dienst waren. Jankef en Eli voelen het, dat zwijgend verraad door de anderen; maar dat is een verloochening die aanvaard moet worden, zoo-als zij hen overvalt, en waartegen, uit volle minachting, geen beroep mogelijk is.

Rabbi Meijer kijkt fronsend over de tafel zonder iemand aan te zien. Hij zet zijn dienst voort, om den geest van ontstemming met zijn middelen op de gemakkelijkste manier op te heffen, en Jankef zegt licht hijgend de psalmen mee. Hij mompelt een paar maal naar Eli dat hij er niets van begrijpt.

„Maar er is wat,” zegt hij, „dat is geen zuivere koffie; daar is wat tegen mien aan het stoken en branden. Daar wordt aan een mesje voor me geslepen. Maar waaróm, en hoe het raken zal, daar ben ik benieuwd naar. Maar min is het niét, dat zie ik wel.”

„Weetje dan niks ?” vraagt Eli omlaag.

„Wat? ik? Krummel een makke dat ik weet; ik weet van niks; maar ze hebben allemaal de Soten tegen me te pakken, het heele bestuur, dat zie je toch zeker wel? Vuile smerige brulboervaneenuitgefiejcneerdeschreeuw-bek van een gaiwe-man,” wrokt hij tegen Theo Jacobson; „zoo’n meneer, zoo’n bram van een praatshebber van een zwartjes-uitklceder, waar je nog niet eens als fatsoenlijk man je bek nog niet voor open mag doen als meneer het niet verkiest. O, het is zoo’n sounc (vijand) van een arm man, die.”

Hij blijft met zijn gram zitten onder heel den verderen dienst, en kan niet vinden wat er tegen hem staat. En in Eli werkt, uithollend, een vlaagje zenuwachtig verwachten.

Het komt niet voordat alle bezoekers, behalve de drie van het bestuur en Rabbi Meijer, zijn heengegaan. Onder het langsloopen heeft Eli vele sympathie-teekenen naar vader gezien; Abrammetje Prikkebeen zendt een sein van een lang-aangehouden knip-oog, en neef Simon van het halve koekje maakt uit de verte het gebaar van iemand die een paar denkbeeldige billen ervan langs geeft. Jankef glimlacht pijnlijk terug; en als Jochempic

323