Jankef's jongste

gaat voort: „Het moet misschien als een plicht van het bestuur beschouwd worden, om deze gewoonte, die de vereeniging tot een kinderclub dreigt te doen ontaarden, met straffe middelen te stuiten.”

De vergadering heeft moeite, haar eerbied in te slikken; vele gcdalleste mannetjes kijken elkaar aan alsof zij zeggen willen: „hebben wij even een koopie aan zoo’n president? — de kommissaris van de koningin kan niet in zijn schaduw staan.” Sommigen roepen zacht tot elkaar:

„O, zoo, die is om in de zak te steken! Potverdomme, is-ie goed ?”

En ook Jankef, naast Eli, mompelt:

„Die is niet voor de poes.”

Hun allen wordt door een paar felle tikken van een glinsterend zakmes het zwijgen opgelegd.

Als Theo Jacobson heeft uitgesproken en de handen van de hoogen zijn gedrukt, komt er een officieuze gedachten-wisscling over de middelen om de kinderclub-metamor-fose te voorkomen, en bij elk uitgereikt Gewwre-koekje, een ,,tehilliem”-zinger te waarborgen. Hier begaat Jankef zijn te naïeve onvoorzichtigheid: hij doorbreekt met zijn gocdgeloovigheid, door liet koekje aan Eli in de war gebracht, de spanning tusschen hem en het bestuur, en roept over de tafel heen:

— „Meneer, als we eens heen gingen en we sloten na elleven?” Hij kijkt geschrokken, en toch niet volop verbaasd: de lange grijze kop van zijn bewonderden president staat als een bewegend instrument van vijandigheid, ontkennend, verbiedend, tegen hem te schudden. Jankef’s oogen worden groot, en zijn wangen gaan opnieuw, langzaam, maar over hun heele oppervlakte aan het gloeien, als uit dien kop die woorden over de tafel bauwen; langzaam maar machtig als een omverwerpenden stroom van wind of water:

„Née, née! — Naar jouw meening wordt niet gevraagd!” Gloeiend-rood zit Jankef daar, en kijkt zijn aanvaller in de oogen.

Eli ziet naar hem, van terzij.

Hij weet dat vader dom is geweest met te spreken.

Hij voelt de vreeselijke pijn van de openlijke, rechtuit

321