Jankef's jongste

Hij kijkt de goeie oom vol verborgen wanhoop aan; en die, glunder uit zijn kleine oogjes, snapt:

„Zal ik sterreven, eet maar op! Je bewaart er een krum-mcl een makke van; je stopt het zoo achter mekaar tus-schen je sjnaajem, (tanden) wat jij!”

„Je mag hem wel bedanken,” zegt Jankef.

Eli knikt, vol proppenden tegenzin. Zijn kop staat verstrakt, en hij kijkt met oogen als van glas over zijn koekje, over alles heen, zijn mond gesloten alsof hij nooit tevoren open was geweest en nooit meer opengaan zal. Het ergste is dat vader, voor zich heen, zegt:

„Eet het nou maar op, anders is hij nog bijs ook, Simon; dan denkt-ie datje d’r niks om geeft.”

Hij antwoordt niet, maar raakt ook niet aan het gebak; al lokt het, de weerzin laat zelfs geen aarzeling door. Dan kijkt hij vader’s blik achterna, over de pratende mannen heen naar het einde van de tafels en ziet, de beide Jacob-sons, de penningmeester met den deftigen president, diein Indië is geweest, samen spreken met de hoofden dicht bijeen, en hun oogen zijn kant uit.

„Ze hebben het erover,” zegt vader weer bijna binnensmonds en omlaag naar de tafel.

„Wat ?” hij, ook alleen voor Vader verstaanbaar, omlaag. „Ze hebben ’t erover, over jou; datje geen gewwrc-koek hebt gekregen; hij komt je d’r zóó eentje brengen; blijf maar stilletjes voor je kijken.”

Vader’s toon klinkt opgelucht, en dat neemt een beetje druk van Eli weg; maar het is afschuwelijk dat hij zich met Eli’s houding bemoeit; hij kan geen inmenging in zijn bewegingen dulden; hijzelf alleen kan zijn eigen moeilijkheden aan.

„Groote jonge...!”

„Jongmensch!”

Hij moet nu wel opkijken; Jozef Jacobson met een heel Gcwwrekoekjc; hij legt het voor hem neer.

„Asjeblief; de president rekent je d’r ook bij,” zegt hij niet onvriendelijk, en is al weer weg.

„Het komt van de hooge baas,” zegt Jankef, „van Theo Jacobson, de president. Moet je ’m maar bedanken, hoor!”