Jankef's jongste

Alleen het kleine Beertje, een arm neefje van de groote voddensougrem, schiet langs de glazen deuren en roept hitserig lachend naar Jankef, wiens baantje hij al eens poogde beet te krijgen:

„Dat gaatje neusje voorbij, Jankefie! hè hè-boe! als de groote schijven aan de beurt komen, dan komen de groote lui zelf op de proppen, daar zijn wij veels te min voor!” En opeens nog een lange valsche schetterende bokkenlach na, terwijl hij als een clown, half gehurkt staat en zich weer opzet. Gloeierig en met moeite be-heerscht, schenkt Jankef voor de tweede maal koffie rond; daarna gaat hij op zijn plaats zitten, en wenkt Eli ook te komen. Bij Jankef’s kopje ligt zijn Gewwre-koek; bij Eli’s kopje ligt niets. Ofschoon hij weet, dat er van eten hier toch geen sprake is, omdat wat hun deel wordt, mee naar huis zal gaan, voelt hij zich toch beschaamd, in die koude buitensluiting: hoe gelukkig dat er geen bordje bij zijn boekje en kopje ligt: Vader zei al: „Bij jouw plaats geen bordje hoor?” maar hij zou dit daarzonder toch niet gedaan hebben; hij was er al bijna kwaad om op Vader.

Hij ziet, van terzij, Vader in zijn tehillem-boek bladeren; dat gaat hij, om die leege plek bij zijn kopje, ook doen, maar hij voelt het toch als te opvallend. Hij zet zijn linkervuist onder zijn linkerwang en kijkt omlaag, maar dat kan hij niet meer dan een minuut volhouden; hij steunt zijn hoofd op zijn rechtervuist, maar nu is de wang naar vaders kant onbedekt, en dat kan ook niet. Het hoofd tusschen beide bovenarmen verbergen durft hij ook niet, want er is toch al veel heimelijke aandacht naar hem, en dat zou immers vast en zeker zijn alsof-ic beklaagd wilde worden en om een stukje koekje bedelde? Ónmogelijk. Nu weet hij heelemaal geen enkele houding meer.

„Ze gaan zoo weer beginnen,” zegt vader verborgen. „Hè?”

„Dadelijk. Zoo dadelijk beginnen ze weer.”

Maar dan komt iets dat haast niet door te leven is: Oome Simon, van tante Martha, met een halfGewwre-koekje: „Wi-j ook naschcn? — Hier jonge!”

(Hier jonge!)