Jankef's jongste

DE BUS RAMMELT NA

Een Psalm van David.”

En als die uit is, fluistert vader:

„En ga jij nou even mee helpen? — moet j’t ook doen ? — daar ben je toch zeker potverdommc voor mee-gegaan-hè? Golem-boer? (nou weer Golem-boer, voor de zooveelste maal altijd weer iets anders, maar altijd weer iets van zooals vader voor hem is; het is net een tik met een glimlach).

„Een buitengewone, buitenmodelsche Golem-boer, dat is het,” zegt vader, terwijl hij opstaat, en met een blik, steeds weer, naar den anderen kant van het lokaal, waar de bestuurders zitten, vooral naarJozefJacobson, die altijd alles met Vader behandelt: „Golembocr, ja. Boer, daar broeit wat, ja.”

Eli helpt nu Vader koppen voor de mannen ncerzetten, met suiker gevuld; daarnaast kleine bordjes voor de koeken, en Vader schenkt rond. Als ze al bezig zijn, komt een heele sliert, wel meer dan tien „koekiesloopcrs” opzetten, zonder een schijntje schaamte, zooals vader zegt, om hun Gewwre-koekie te vragen, hctinecnschoonenzak-doek weg te stoppen en doodgewoon weer heen te gaan. Vader heeft een groote schotel met koekjes opgenomen, om ze te gaan rondgeven; maar wat ziet Eli daar op de trap gebeuren? Hij krijgt een schrikje; want hij ziet hoe Vader, eerst vuurrood, en daarna een beetje bleek, op de trap, door JozefJacobson wordt vastgehouden; die neemt hem, voor ieder zichtbaar, den schotel met koekjes af, en gaat ze zelf op de bordjes leggen.

Eli ziet hoe Vader daar op het trapje met zijn leege handen staan blijft ; radeloos met zijn beleediging kijkt Jankef den penningmeester na, en loopt dan terug naar het schenk-lokaal, waar hij gaat zitten. Elie durft niet bij hem te gaan; hij kijkt schichtig rond; hij komt met zijn rug tegen den muur terecht, in de buurt van het bord met het „Leer van ieder.”

Allen hebben Jankef’s vernedering gezien; zij vragen elkaar stil, voor de Jacobsons bevreesd, wat er gaande kan zijn.